Het leven zoals het is: verder kijken dan het verdict
Welkom op 'Het leven zoals het is'. Deze blog is mijn persoonlijke ruimte om te delen en te verbinden. Aan lotgenoten wil ik meegeven dat in een hoekje wegkruipen, naar mijn bescheiden mening, weinig zin heeft. Ga naar buiten, ontmoet mensen en vraag hulp – en ja, dit laatste heb ik echt ook moeten leren. Aan alle anderen: ook voor ons schijnt de zon en is er leven na het verdict. En als je in je naaste omgeving iemand hebt met kanker, wel of niet terminaal, maakt je aanwezigheid dag en nacht een verschil.
Een open boek voor iedereen dichtbij
Deze blog schrijf ik in eerste instantie voor familie, vrienden en collega's om hen op de hoogte te houden van wat er zoal gebeurt in mijn leven als palliatief persoon. Dit kan gaan over medische updates, bijvoorbeeld 'wat doet chemo met mij?', maar evenzeer over hoe ik als persoon omga met het rauwe feit dat ik terminaal ben.
Filosofisch gezien zijn we dat allemaal, maar bij mij is het sinds 2 september net iets concreter. Ik hoor de prof nog zeggen: 'met jouw ziektebeeld heb je gemiddeld 35 maanden.' Maar ja, je kent de Gauss-curve; 35 maanden is het middelpunt, en je hebt een linker- en rechterkant.
Links is minder dan 35 maanden, rechts is meer. Alles hangt af van of en hoe we de tumor onder controle krijgen.
Het doet me denken aan een scène uit de film 'Le Tout Nouveau Testament'. God, die in Brussel woont en een klootzak is, de woorden van zijn dochter. Zijn opstandige dochter verspreidt op zeker moment naar iedere persoon de exacte datum en uur dat ze zullen overlijden. En ja, het doet wat met een mens, zoals ook in de film te zien is.
Maar naast alle anderen is het ook om een breder publiek te bereiken, zodat zij hopelijk ontdekken dat er nog een mooi leven is na het verdict 'terminaal'.
Voor hen die interesse hebben hier alvast een trailer van de film
Verhalen doorspekt met beelden uit het dagelijks leven
Op deze blog deel ik allerlei verhalen, gaande van de gebeurtenissen op Gasthuisberg tot dingen uit het dagelijks leven, bijvoorbeeld een korte citytrip.
Maar evenzeer persoonlijke inzichten, uitdagingen en de verhalen doorspekt met foto's die ik als amateurfotograaf maak. Elk bericht is een stukje van mijn reis, een blik achter de schermen van leven met de wetenschap van een eindig pad, maar vol met momenten van schoonheid en reflectie.
Zo hoop ik mijn ervaringen als palliatief persoon te delen en de rijkdom van het leven te blijven vieren.
Gewoon normaal doen: geen angst, geen twijfel
Het zou fijn zijn als lezers geen angst hebben om je te benaderen en niet op zoek hoeven te gaan naar de 'juiste' reactie of benadering. Het fijnst is als je gewoon normaal doet en je jezelf niet laat weerhouden uit angst iets fout te doen of te zeggen. Persoonlijk vind ik het belangrijk en fijn als mensen mij gewoon als mens benaderen en niet als een palliatieve patiënt, wat ik natuurlijk ben maar bovenal gewoon een mens. Mijn hoop is dat mijn openheid anderen inspireert om verbinding te zoeken en te begrijpen dat menselijkheid en empathie de sleutel zijn, ongeacht de omstandigheden. Laten we het leven vieren, in al zijn facetten. Lees mee en ontdek dat er altijd ruimte is voor een lach, een traan en een goed gesprek.