Het licht op het einde van de tunnel bleek opnieuw een aanstormende vrachttrein

Het is een mooie en veelgebruikte uitdrukking: "Er is licht aan het einde van de tunnel". Maar niemand denkt dan aan het feit dat dit licht misschien niet het einde van de tunnel is maar een aanstormende trein, zoals ik de voorbije jaren echt mocht ontdekken. 

Soms vragen mensen, heb je een idee wanneer het begonnen is en dan kan ik alleen zeggen:" neen niet echt". Ik weet wel dat ik dat ik rond maart 2025 steeds meer het gevoel had weg te glijden in een vermoeidheid van een soort apathisch "wat maakt het nog uit?".

Ik linkte het vooral aan de jarenlange, strijd in mijn privé leven, jaren van knokken en eindeloos vele keren het gevoel te hebben "er is licht op het eind van de tunnel" nog even doorzetten en dan ben je er. Maar elke keer bleek dat ver van de realiteit en kwam er opnieuw ne klap die je tegen de vlakte smakt en daar lig je dan weer op zoek naar de kracht op terug op te staan en verder te gaan richting eind van de donkere tunnel.
Toen ik een aantal jaar geleden in de A.S. Adventure een spreuken-plakket, of hoe noem je zoiets, zag met daarop "Warning, the light at the end of the tunnel is an onrushing FREIGHT TRAIN!" kon ik niet anders dan het te kopen. Sindsdien hangt dit naast de spiegel in mijn badkamer.
Maar we knokken door, allee ik, moet het einde van Juni halen, dan gaat het centrum, waar ik halftijds coördinator  ben, in een soort van zomerreces gezien we als school-vervangende dagbesteding de schoolvakanties volgen. Juli en Augustus zou er dan rust zijn om eind Augustus nog een opdracht te doen in Singapore en dan eind Augustus, starten we het centrum terug op.
De mentale rust kwam niet, het leek wel of ik steeds dieper wegzonk in een soort mentaal drijfzand, maar dat besef ik nu pas echt. En opnieuw blijft de aard van het beestje de overhand hebben "opgeven is geen optie". 
Half Augustus beslis ik dan toch om na mijn opdracht in Singapore de handdoek in de ring te gooien en naar de dokter te gaan in de overtuiging dat ik dan toch met een rotvaart afstevende op een burn-out. Dus moest ik half Augustus op zoek naar een huisarts, op zich ook al een verhaal om vandaag de dag een huisarts te vinden waarbij je terecht kan, maar doet niet ter zaken hier.

De trip naar Singapore deed echt wel deugd, ondanks de omstandigheden. 12 uur op een vliegtuig beetje rusten, filmke kijken, iets eten, nog wat slapen, met de collega's wat rondstruinen in Singapore, alvorens de dag nadien aan het werk te gaan. Om dan met drie andere Belgische collega's en de collega's uit Singapore aan de slag te gaan. Steeds weer een fijn weerzien want na 12 jaar zijn er steeds wel opnieuw Singaporese collega's die je kent.
Maandag ochtend 25 Augustus landen we dan terug op Brussels airport en die maandagavond, bezoek aan de huisarts. 

Na mijn hele verhaal te doen zegt de huisarts: "Tja, met wat je verteld kan ik je wel een hele tijd thuis schrijven, maar ik  wil zeker weten dat er fysiek onderliggend niets mis is.

Dus volledig onderzoek met bijhorend bloedonderzoek. De resultaten waren duidelijk, van alles veel te weinig, behalve witte bloedcellen daar net heel veel  van, samengevat betekende dat, bloedarmoede met ergens een stevige ontsteking. Zodoende doorverwijzing naar spoed onder het moto "daar blijven ze zoeken totdat ze alles hebben gevonden".
Het licht op het einde van de tunnel, op spoed vinden ze de rede voor de bloedarmoede en waar de ontsteking zit, de juiste medicatie in combinatie met rust en we staan er weer.
Na de echo kwam het eerste verontrustend bericht toen de spoedarts zei: "We hebben uitzaaiingen in uw lever gevonden maar we hebben de tumor nog niet. Dus binnen 10min ga je een CT scan krijgen". En het nestelt zich in je gedachten, kanker, shit, chemo haaruitval en alle andere ongemakken alvorens ze je terug genezen verklaren.

Na de CT scan opnieuw gesprek met de spoedarts en daar kwam de "Freight Train".  Je hebt een ongeneselijke darmkanker, morgen om 10u heb je een afspraak met de oncologen. 

De klap was zo hard dat je zelfs niet beseft dat die "Freight Train" los over je gereden is. In mijn beleving bleef de spoedarts maar doorzeuren of hij niemand moest bellen want bla bla bla. Ik vond dat hij erg overdreef! Ik ging toch gewoon terug naar huis met de bus. Lijn 40 vertrekt aan Gasthuisberg en passeert onderweg naar Diest, Sint Joris Winge, vandaar met de fiets naar huis en ik zou onderweg wel bij mijn zus stoppen om haar op de hoogte te brengen. Maar hij liet niet los, om het gezaag te stoppen pakte ik mijn telefoon met de gedachten, als je mijn zus wil bellen awel bel haar dan. 

Ik pakte mijn gsm keek ernaar en daar was de klap, ik wist niet hoe ik mijn zus moest bellen, ik wist niets meer. De spoedarts nam over en belde haar.  Gelukkig is mijn zus me komen halen want wie weet had ik de bus wel gevonden en of de juiste genomen want plots is alles weg. Buiten een grootte zwarte leegte is er niets meer.

Om dit stuk af te sluiten wil ik in het bijzonder toch even terug komen op de menselijke professionaliteit van de spoedarts. De arts die de echo afnam kan zich dan wel verschuilen achter de woorden, ik ga een verslag maken en de spoedarts zal dit met jou bespreken. De spoedarts had na de CT scan de opdracht om mij te melden: "Wim, je gaat dood want je hebt een ongeneselijke terminale darmkanker". 
Ik kan alleen respect hebben voor de manier waarop hij dit deed! Warm menselijk, empathisch zonder er doekjes om te winden. En bij deze bedankt dat je niet losliet om iemand te bellen.