Gasthuisberg is een fabriek

Laat ons eerlijk blijven, als je op Gasthuisberg rond dwaalt kan je alleen bevestigen dat het gigantisch is en meer weg heeft van een industriële site, fabriek, of zelfs een stad aan de rand van het stad,  maar het is dus een ziekenhuis en er wordt dus wel eens gezegd,

Gasthuisberg is een fabriek waar je slechts een nummer bent! Je bent een van de duizenden patiënten. 

Naar naar mijn bescheiden mening, uiteraard kan ik alleen meepraten over de afdelingen waar ik mee in contact kwam en of kom, maar in niets herken ik het gevoel, "ik ben slechts een nummer, één van de vele patiënten in de gigantische hoeveelheden die daar dagelijks passeren". En het gaat hierbij voor mij niet alleen om het feit dat ik ten alle tijden het gevoel heb dat men mij behandeld als een mens, die zijn eigen keuzes kan maken, die oprechte, duidelijke en heldere informatie verwacht en hierop recht heeft. M.a.w. krijg ik een uitleg van wat er aan de hand is op een verstaanbare manier, zonder dat ik een vertaler/tolk nodig heb die het medisch taaltje moet omzetten naar verstaanbaar Nederlands.

Laat me starten met een ervaring van enkele jaren geleden te delen en neen, het was niet Gasthuisberg maar een niet onbelangrijk regionaal universitair ziekenhuis in het Zuiden van België. Voor alle duidelijkheid het is geen communautair verhaal, dus geen verhaal van Vlamingen tegen Walen, het is gewoon de ervaring in het ene ziekenhuis t.o.v. de ervaring in een ander ziekenhuis.
Een paar jaar geleden waren we, naar jaarlijkse gewoonte, voor een paar dagen in het zuiden van België, voor een opleiding. Tijdens deze dagen kreeg ik veel last van buikpijn en belandde zo aldaar op de spoed afdeling van een Regionaal Universitair ziekenhuis, het was ondertussen ook erg laat op de avond.
Beeld je in, je ligt op een bed en wat de spoedarts moet lijken, komt kijken. Hij staart je wat aan en het lijkt erop dat hij mentaal een checklist met vragen probeert op te roepen. Tussen elke vraag en antwoord valt er een stilte en zie je hem bijna wanhopig op zoek gaan naar de volgende logische vraag. Een collega, die me vergezelde, fluistert: "Het is nen TIO Wim" TIO staat voor trainer in opleiding. Eerlijk het wekt niet heel erg vertrouwen dat hij weet wat hij aan het doen is.

We gaan over op de testen om te zien wat er aan de hand zou kunnen zijn, er staat een EEG en echo op het programma. het EEG apparaat wordt binnen gerold, uiteindelijk zijn er 4 verpleegkundigen nodig om de contactpunten bevestigd te krijgen op mijn borstkas. Het vertrouwen gaat zo langzaamaan richting de nooduitgang.  Het werd een opeenstapeling van gekke en nog gekkere situaties, gaande van morgen om 15u wordt je geopereerd, maar dan staan ze daar plots om 8u s' morgens en vragen ze verbaast waarom ben je nog niet gedouched met die isobetadine? Ze komen u binnen een half uur halen voor de operatie. Over je krijgt straks beschuit en soep, maar de realiteit werd, toen mijn buur zijn eten kreeg, Mr Havaux pour toi c'est ceinture.
Gelukkig is de operatie toch afgerond zonder enige complicatie en kan ik terug kijken op mijn verblijf als " Ik heb een verblijf gehad Dans L'hopital Faulty Towers" en overleefd.

Je kan je afvragen: "Wim, waarom dit verhaal?" wel het staat haaks op mijn beleving en ervaring op Gasthuisberg.

Toen mijn huisarts vroeg naar welke spoeddienst hij mij moest doorverwijzen was in mijn ogen het antwoord simpel nl. Gasthuisberg. Er gaat een bus van De Lijn van Diest naar UZ Gasthuisberg en die passeert bij ons in het dorp, lekker makkelijk, als ik dan voor die dag een nummer zou zijn en een van de velen tja dat was dan maar zo.

Als ik er nu op terugkijk na 6 maanden in behandeling ben ik zeer gelukkig dat ik toen de makkelijkste weg koos. Nu weet ik ook wat ik toen niet wist, je bent geen nummer maar een mens die wat zorg nodig heeft. Het hele systeem is voortdurend aan de slag om mijn leven en wat er nog van rest, zo kwalitatief mogelijk te verlengen.  Om slechts één voorbeeld te geven, toen ik op een zondagavond foto's naar traject begeleiding doorstuurde met de stevige uitslag op mijn rug, kreeg ik maandagochtend telefoon met de boodschap je komt vandaag op consultatie, artsen en dermatologie wil je zien en onderzoeken wat het juist is.  ik kan me niet voorstellen dat artsen en mensen van dermatologie zitten te wachten op mijn uitslag, kijk maar naar de wachtlijst die er is. Maar er werd hemel en aarde bewogen om mij op consultatie te laten komen. Ook de weken nadien bleef het een zoektocht van hoe de aanslag op mijn huid, met de bijkomende ongemakken, dragelijk konden houden.

Dit is een voorbeeld van de rode draad die doorheen mijn ervaring op Gasthuisberg loopt. Van de afdeling spoed, consultaties met oncologen, operatiekwartier, chirurgen, verpleegkundigen en ga zo maar door. 

Na 6 maanden durf ik echt wel het statement te maken, Gasthuisberg is een fabriek met zeer professioneel personeel een doorgedreven zorg op mensenmaat onderbouwt met expertise.
Bedankt allen want op deze manier hoef ik me alvast geen zorgen te maken dat ik wel in de juiste handen beland ben. En specifiek het team verpleegkundigen zorgen ervoor dat je je thuis voelt en toch een groot gehalte professionaliteit aan de dag leggen.