The Day/Weeks After

2 september 2025, viel het finaal verdikt, darmkanker met geen kans op genezing.  De klap was hard en ik bracht de avond door in een soort van verdoofde roes, ontkenning, heeft hij nu echt gezegd dat ik ongeneselijk ziek ben en dus in de nabije toekomst doodga? Ik heb me dat misschien gewoon ingebeeld. 
Die avond wou ik niemand zien, het alleen verwerken, en eerlijk als ik erop terugkijk wist ik niets meer. Ik wou niemand zien, wat moest ik vertellen? Ik ga dood binnenkort alleen weet ik niet wanneer.

Het voelde als "death row" je bent ter dood veroordeeld, wanneer hij je gaat executeren weten we niet exact maar ergens in de nabije toekomst. Tot dan sluiten we je op in beveiligde bewaring op de afdeling "Terminale patiënten" met artsen en verpleegkundigen als cipiers. 

Buiten mijn zus, Magda, waren er 4 vrienden die op de hoogte waren dat ik naar spoed ging die dag en ik kon het niet maken om op hun vraag "hoe was het?" niet te antwoorden. Dus stuurde ik hen het koude harde nieuws.
Snel kwam het eerste bericht: "ik moet eerst naar Mol voor de kids en dan kom ik af" ik ging nog terugsturen: "niet nodig" maar het voelde als niet onderhandelbaar, of misschien was ik diep van binnen toch blij, ik weet het niet. Dan volgde het tweede bericht: "vandaag lukt echt niet maar morgen wel" enz 

3 september 2025 "The Day After"
The Day After is een film uit 1983 over een nucleaire clash tussen je weet wel wie. Film heeft blijkbaar een blijvende indruk gemaakt me mij.

Hoe kan je omschrijven wat er gebeurt na dat op 2 september de vrachttrein over je heen gedonderd is? Ik weet het niet, alles is onwerkelijk, er is een vrachttrein over je heen gedonderd en toch voel je niets en dan bedoel ik niet alleen fysiek. Gisteren is de bom ontploft, ik leef nog, maar hoe en hoe verder? Het is niet eerlijk! Zoveel klootzakken op de wereld en mij moet dit overkomen? Heb ik mijn aandeel in de shit de afgelopen jaren nog niet gehad, waarom ik steeds. De uitspraak van de dochter van God komt spontaan boven drijven:"Dieu il habit à Bruxelles en t is ne klootzak." (uit: Le toute nouveau testament) Of steeds weer de repliek van de geestelijken "Gods wegen zijn ondoorgrondelijk, maar hij heeft een plan." Zo krijg je alle shit verklaard of wil dit zeggen dat ik het plan dat God met me heeft, of beter had, bijna, heb gerealiseerd en dat hij mij het signaal geeft me voor te bereiden om tot bij hem te komen? Of is dit een andere fase in zijn plan dat ik moet gaan realiseren? Misschien moet ik het dan langzaam aan doen zodat het langer duurt voor het te realiseren. Moet dan wel eerst gaan uitzoeken wat dat plan is. 

Ik ga op weg voor mijn afspraak met de oncoloog met een dominante vraag. Heeft die spoed arts nu echt gezegd dat het ongeneselijk is? Wie weet zegt de oncoloog wel, dit is hoe we gaan behandelen, het gaat hard en moeilijk zijn maar er is licht aan het eind van de tunnel.
Kanker kunnen ze toch genezen? Ik heb iemand gekend die 25 jaar met een hersentumor heeft geleefd, dus als ik er 25 jaar bijtel ben ik er 85 en dan is het wel mooi geweest. Vele gedachten blijven door het niets spoken, maar het zijn dus spoken.
10u afspraak met de oncoloog, na de verplichte hallo ik ben ... en hoe gaat het? Komt het verdikt, het is echt niet goed en het is ongeneselijk. Tot zover opnieuw het licht op het eind van de tunnel, het is er dus niet, of ik zie het niet, alleen de trein is er deze keer niet bij, die hebben we gisteren gehad en moest vandaag niet rijden, hij had zijn werk al gedaan.
De oncoloog volgt tekstboekstructuur van een slecht nieuws gesprek, hoewel dit een understatement is voor het type gesprek dat we hebben. Ze brengt het slechte nieuws, legt uit waarom en gaat voor "wat nu? en nazorg". Opnieuw ben ik, hoe onhelder ik ook ben, onder de indruk van de menselijke warmte en empathie waarmee ze het gesprek voert en toch niet gaat "sugar coaten" de boodschap is duidelijk, je zal nooit genezen.

We willen zo snel mogelijk starten met palliatieve chemo. Dit is geen chemo om je te genezen maar om jou leven zou lang mogelijk kwalitatief te houden. Dat is tenminste als jij akkoord bent dat we gaan behandelen. Heb ik keuze? Jullie beslissen dat toch? Maar zowel de oncoloog als de Professor/Supervisor Oncologie was hierin zeer duidelijk. Je hebt wel degelijk een keuze, je kan ook beslissen om niet te behandelen maar dat is niet aan ons om dat voor jou te beslissen, dat is een beslissing die jij moet nemen en hierbij overwegen wat is de beste keuze voor mij.
Wat is er gebeurt met de dokters en professoren? Sinds wanneer zijn ze begonnen om de patiënt een stem te geven in het beslissingsproces? Als ze dat ogenschijnlijk al deden in het verleden, dan volgde er steevast, moest ik het zijn ik zou wel weten wat te beslissen en zo ontnamen ze jou, je beslissing. 
De prof was er ook heel duidelijk in: Wim uw ziekte beeld is echt niet goed, vanaf nu is het alleen algemene rust voor jou! Dat houdt in dat je niet opnieuw in een vliegtuig springt om in Singapore te gaan werken, 

Verder volgen dan nog een resem praktische dingen, ze gaan direct bloed afnemen, er gaat een afspraak gemaakt worden voor een biopsie van de tumor, enz enz en dan keren we huiswaarts.

Eens thuis lukt ook niets anders dan algemene rust, het meest van de tijd breng ik door met slapen, eten, rusten in de zetel en de rottige opdracht om iedereen op de hoogte te brengen, of vooral hoe ga ik dat doen?

Ik ben niet direct "het heelal spreekt tot jou Type" maar het was redelijk confronterend dat elke keer ik Instagram of Facebook open deed ik het nummer van Marc Scibilia "More then this" te horen kreeg. Ook al ben ik dus niet dat type Heelal spreekt tot jou persoon, eerlijk het was wel scary op een of andere manier.

I've been thinking about dying
And how that's gonna be
When my skin and bones give up the ghost
And I finally feel my fragile soul
And all I am falls into mystery

I've been thinking about after
And all the folks I wanna see
My neighbor says that this is it
My daughter says we live again
Most of the time I'm somewhere in between

https://youtu.be/31nkjXwKxEc?si=Fe-xS78kB8r2o9-T