Enkele weken terug kwam de uitnodiging van Astrid, de vriendin van Olivier, voor een verrassing feestje voor het verkrijgen van een nieuwe voordeur. Olivier werd 60 en dat moest gevierd worden. Kon en zou ik mee mogen van de medische staf?
Donderdag 19 maart 16:00
Afspraak met de oncoloog om samen de resultaten te bekijken en deze keer was het spannend op twee fronten. Vooreerst en meest belangrijkst of de resultaten verder verbeterd zijn of niet, anderzijds zou ik de toestemming krijgen om samen met mijn collega/vrienden naar het verrassingsfeest van onze collega/vriend In de Ardèche te gaan? Ik had voordien al wel eens gepolst bij de arts in opleiding die langskomt tijdens de chemo sessies en een positieve respons gekregen maar finaal, op zijn minst in mijn hoofd, is het de oncoloog die finaal beslist gebaseerd op de resultaten van de CT scan en de hoeveel kankermarkers in mijn bloed.
Het is tijd, we worden verwacht in de P6. De oncoloog begroet me met: "Mijnheer Havaux hoe is het met jou?" Ik: "Goed tot op heden, maar kan erg veranderen met wat je gaat vertellen." Het werd opnieuw alleen goed nieuws, alle waarden waren opnieuw gedaald.
Op naar de andere brandende vraag, opnieuw, alleen in mijn hoofd, ga ik de goedkeuring krijgen om mee naar de Ardèche te gaan.
Snel kwam het verlossend antwoord: "Natuurlijk kan je meegaan, wanneer ben je er dan niet? We plannen de sessies rond je vakantie".
Voor mij was het niet alleen uitkijken naar een tripje naar de Ardèche, het was vooral uitkijken om samen met wat collega's terug op pad te gaan. Want eerlijk, als er iets is wat ik erg mis sinds ik de diagnose kreeg is het op pad gaan met de collega's. De voorbije 20+ jaren gingen we geregeld samen op pad voor bv programma's in Fontainebleau, Ardèche, Mallorca, Abu Dhabi, Singapore, jaarlijkse 4 daagse technische opleiding en kan nog wel even doorgaan. Het zijn niet zomaar collega's, maar onderweg vrienden geworden en ja, zelf het gevoel van familie.
We gaan dus samen op pad.
Donderdag 2 april 07:15
Marc en Ruth verschijnen op mijn oprit, ok, het is ondertussen 7u30 ipv 7u15 But who cares? er zijn erger dingen om je druk over te maken, ik kan het weten, een beetje vertraging op weg naar enkele fijne dagen in het zonnige Ardèche komt niet eens in de buurt. Al bij al vertrekken we dus met een beetje vertraging ten huize Dirk in Vossem voor een trip van ongeveer een uur of 12. Benieuwd naar wat het geeft om die met een volledig elektrische auto naar het zuiden te rijden.
Het werd een fijne rustige rit met stops om de +/- 2u om even de batterijen bij te laden, niet direct op persoonlijk niveau maar eerder op vlak van weer verder te kunnen en de nodige km's af te leggen. Maar goed, om van de nood een deugd te maken wordt stop 1 de ontbijtstop, stop 2 de lunch stop enz enz. Dik 12u later rijden we de oprit van ons AirB&B huis op. De eigenaars verwelkomen ons met veel passie en trots en leggen elk detail van het huis uit dat ze eigenhandig gebouwd hebben en voorzien van een uitgebreide collectie domotica terwijl wij de tijd die ons rest om tijdig in het restaurantje, trouwens het enige dat we open vonden via de digitale snelweg, lees stop 4, te geraken in Joyeuse.
'Le Cocone' een authentiek lokaal restaurantje, een paar tafels, open keuken het terrein van de man des huize en kok en de zaal, of moet ik zeggen zaaltje, gerund door zijn vrouw. Une Cuisine fait maison avec des produits locaux de qaulité. Een mooie afsluiter van een lange reisdag.
Het programma voor dag heeft reeds ook licht gezien, in de voormiddag gaan we een wandeling maken in La Beaume en tegen de middag zouden de andere collega's ons daar ontmoeten.
Vrijdag 3 April
Opnieuw een "early morning" voor mij althans, de voorbije maanden is het klassiek slaapritme beetje verschoven. Herstel maakt dat ik wel makkelijker vermoeid raakte en de beste oplossing was dan slapen of dutje, ook overdag. De dagen tijdens en na de chemo blijken ook best een energie vreter te zijn ook doordat die dagen veelal gepaard met een meer dan verstoort verteringssysteem. Naast de energie die dit kost gebeurt dit meestal ook 's avonds, wat impact heeft op het vatten van de slaap. En zo verschuift je, mijn, slaappatroon want je moet niks meer, wat op zich heerlijk is, maar wanneer je een een moeilijke nacht hebt gehad kan je makkelijk s ochtends tegen je wekker zeggen: "laat maar, we komen er straks op terug".
Dus terug naar deze ochtend, een ontbijt op het terras met de zon die reeds van de partij is. Na het ontbijt is het tijd om mezelf klaar te maken om te gaan wandelen en een belangrijk onderdeel is om me te beschermen tegen de zon, ok op zich steeds belangrijk maar nu extra belangrijk. Door de Minocycline, medicatie die ik dien te nemen om mijn huid te beschermen tegen de effecten van de doelgerichte therapie, moet ik extra voorzichtig zijn voor het effect van de zon op mijn huid. Best is niet in de zon komen, maar ja, gaan wandelen in de Ardèche en niet in de zon komen is als in de zee gaan zwemmen en niet nat worden, dus zonnecrème factor 50+, aan te brengen in de ochtend, een half uurtje laten inwerken en we zitten goed voor de volledige dag.
Op naar La Beaume voor de wandeling, best wel opnieuw spannend. In de Ardèche gaan wandelen is net wat anders dan gaan wandelen aan de zee of in Antwerpen. Vooreerst de niveauverschillen en geen sanitaire voorzieningen onderweg maar we gaan ervoor en we zien wel wat er gebeurt. Het werd een mooie wandeling, beetje uitdagend zoekend naar eigen tempo en genietend van de mooie omgeving.
Eens terug in La Beaume ontmoeten we onze andere vrienden die ondertussen gearriveerd zijn. Wat bijpraten tijdens de lunch en dan samen terug naar het huis zodat de andere zich kunnen installeren en ik ga voor een welverdiend middag dutje.
Tegen 17u gingen we dan naar het verrassingsfeestje, later meer hierover.
Reactie plaatsen
Reacties