De Kracht van deze Reis niet alleen te moeten doen komt voor een belangrijk deel uit mijn omgeving familie, vrienden, collega's.
Hallo reisgenoten,
Hier een kleine update na de 4de sessie chemo.
Het begon gisteren in alle vroegte!
Ping, zei het mobieltje om 6u30. Het eerste van een hele reeks berichtjes. Eerlijk, ik was nog niet zo lang echt in slaap gevallen. Ik bespaar jullie de details, maar toch was het hartverwarmend om die reeks berichtjes binnen te krijgen.
Geruime tijd was er het gevoel alleen te zijn. Het was lastig om steeds weer alleen thuis te komen in een leeg huis. En ja, er zijn de vrienden en de close familie, maar toch… het gevoel is het gevoel.
Bij het binnenkomen van de berichtjes besefte ik dat dat gevoel er de laatste weken niet meer is. De berichtjes, samen dingen gaan doen, mijn zus die waakt over mijn gezondheid — nou ja, die bewaakt mijn voeding om de gevolgen van de chemo te doorstaan — maar ook heel andere zorgen. De fijne gesprekken bij een kampvuurke of tijdens de chemo, samen gaan lunchen of dineren…
En dan besef je hoe belangrijk het is om ingebed te zijn in een warme familie- en vriendenkring. Ik kan me niet voorstellen hier alleen door te moeten en toch weet je dat het voor velen zo is.
Ergens in september, nadat het verdict gevallen was, zei een vriendin tegen me:
“Misschien moet je een WhatsApp-groep aanmaken met iedereen die heeft laten weten iets te willen doen. Dan kan je daar je vraag stellen als je ergens hulp bij nodig hebt, bijvoorbeeld om mee naar de chemosessies te gaan.”
Amai, die kwam binnen.
Ik weet nog heel goed dat ik overspoeld werd door emoties en zei:
“No way! Gaan we echt niet doen.”
Ze was de eerste in een reeks vrienden die met dit voorstel afkwamen en steeds was het antwoord hetzelfde:
No way.
Tot een bepaald moment waarop ik met iemand in gesprek was die opnieuw met dit idee kwam. Plots veranderde alles. Plots hoorde ik precies mezelf praten in een poging de andere te overtuigen van het nut van zo’n WhatsApp-groep.
Dus kon ik wel stoer blijven ontkennen, maar het was toch een beetje flauw, dat ik het oprecht een superidee zou vinden voor iemand anders, maar voor mijzelf: “No way.”
Die avond, ondertussen naderden we 3 oktober, de dag van de eerste chemosessie, nam ik pen en papier en startte ik met het oplijsten van mensen die hadden aangegeven op de hoogte te willen blijven en iets te willen doen indien nodig.
Toen mijn lijstje klaar was, was het toch even schrikken. In de positieve zin dan: hoeveel mensen er op die lijst stonden.
De volgende logische stap was natuurlijk de aanmaak van die WhatsApp-groep. En daar zat opnieuw weerstand op, of eerder een ongemakkelijk gevoel… of zoiets.
In het ziekenhuis, tijdens de eerste chemosessie, kreeg ik heel wat berichtjes van mensen die vroegen hoe het was. Dit was het moment dat me dan toch die groep liet aanmaken.
Als ik al die mensen individueel op de hoogte moet houden, is dat een hele klus. Dat is veel makkelijker als ik een groep heb waarin ik iedereen in één bericht kan updaten.
Zo zag de groep, na een heel intern proces met heel wat struggles, het daglicht.
Enkele dagen later zette ik in de groep alle data waarop ik naar Gasthuisberg moest voor chemo. Best een persoonlijke uitdaging, maar als de mensen hebben gezegd:
“Als je gezelschap of vervoer naar Gasthuisberg nodig hebt, laat het dan zeker weten.”
Wie ben ik dan om hen die mogelijkheid niet te geven?
Totaal onverwacht, maar na 15 seconden kwam de eerste melding binnen:
“Ik neem die dag voor mijn rekening.”
Wat later kwam de volgende, en zo ging het maar door. Binnen het uur waren alle data bezet.
Verbijsterd en overspoeld door emoties zat ik naar de berichten te kijken.
Waar heb ik dit in godsnaam aan verdiend?
Dus gisteren: de 4de sessie.
Na overleg door alle betrokken specialisten — oncologen, artsen en dermatologie — is beslist om de doelgerichte therapie opnieuw op te starten, maar dan op wekelijkse basis en in een lichtere dosis.
Hoewel ik uiteraard ook betrokken partij ben, ben ik niet meegenomen in dat overleg. Dus misschien moet ik eerder spreken van: “Na overleg door alle betrokken specialisten…” 😉
Een beetje een bummer, gezien ik nu wekelijks naar Gasthuisberg mag afreizen in plaats van oorspronkelijk om de 14 dagen.
Maar soit, we gaan ervan uit dat dit de beste optie is en ervoor zorgt dat ik net wat meer comfort heb.
En ik prijs mezelf gelukkig dat ik voorlopig verstoken blijf van andere ongemakken van de chemo en de doelgerichte therapie.
Zo, dat was het betreft de korte update.
Op naar de volgende!!
Groetjes,
Wim
Reactie plaatsen
Reacties