Story 6: L'enfer c'est le manque des autre

Vrijdag 12 dec 2025 werd het de laatste chemo sessie van de eerste blok van drie maanden.
Maar eerst de avonturen aan zee. Vorige zaterdag naar zee getrokken, meer bepaald Oostende. Na de het zoeken, de voorbije weken en maanden, van rust en recuperatie van lichaam en geest was het tijd om er eens tussen uit te gaan, de goesting iets te gaan doen, te wandelen, te fotograferen in een omgeving met voldoende mogelijkheden tot (sanitaire)pitstop. Want ja, nog steeds kan het zijn dat mijn darmen beslissen nu! en nu betekent nu in dit geval  en niet binnenkort ergens.
Het was genieten van nog eens te plannen, hoe ga ik naar Oostende? wat moet er mee? Ik vond het fijn en belangrijk om zelfstandig naar Oostende te geraken, natuurlijk komt openbaar ervoer in het vizier met de bedenking is dat wel een goed plan? Gezien ik plaatsen met verhoogd besmettingsgevaar dien te mijden.
Het werd dan toch de trein, reizen in eerste klas, ervan uitgaand dat het sowieso rustiger is in  eerste klas. En als je lid bent van Train+ betaal je 14euro enkel van Leuven naar Oostende op zaterdag ochtend. Vooraf had ik de treinsamenstelling bekeken en wist dus dat de 1ste klas zich bevond op de boevenverdieping van de dubbeldek wagons. 
Hoe symbolisch kan het zijn? Eerste klas bovenaan en de tweede klassers, neen ik weiger het gepeupel te noemen, zitten onder de First-Class.
Maar eerste klas rustig? Nou dat bleek even misrekend en dus overvol, gelukkig mondmasker bij de hand.
Het werden fijne dagen! Goed gezelschap, lekker eten, maar vooral fijn gewandeld en voelen dat de fysieke energie of conditie terug aan het komen is.
Twee maand geleden zou ik op een tochtje van 500m halverwege  moeten rusten. Nu werden het wandelingen van 10.000 en meer stappen met heel af en toe een noodzakelijke sanitaire stop.
Het doet deugd om de vooruitgang te merken en te voelen.

Jammer genoeg was het snel voorbij maar de fijne dagen aan zee mogen afsluiten met een knaller van een  Expo in het Smak in Gent.  Volgens de standaard is "Transcripts of a sea" van Stephan Vanfleteren de expo van het jaar! Het was dubbel genieten want het was niet alleen een indrukwekkende expo, ik had het gezelschap van twee vrienden/collega's.

En dan terug naar de realiteit Gasthuisberg.
Het begint een vast patroon en gewoonte te worden op vrijdag, verplicht bezoek een Gasthuisberg! Ok ok, ja ik heb er vrijwillig voor gekozen om behandeld te worden, niet om ziek te zijn maar wel om behandeld te worden. Soit, het werd weer een vlotte sessie met op het einde een klein paniekske.
Verpleegster komt mijn laatste chemo, mijn "Takeaway" , je weet wel de chemo die mee naar huis moet en 46u moet insijpelen, aankoppelen en zegt k ga eerst nog extra bloed trekken op vraag van de dokters. Shit denk ik, dat is de eerste keer dat ze dit doe dus dat wel zeggen dat ze toch nog iets gevonden hebben in het ochtend bloedstaal. Dat is wel de eerste keer dat jullie dat doen. Ik denk dat ze het paniekske in mijn stem hoorde want ze reageerde snel:" Ohh neen,  mijnheer Havaux, geen paniek u zal volgende week een evaluatie hebben en dat is dan altijd zo dat ze een extra staal vragen om specifiek naar de kankermarkers te bekijken; Oef!! Wat zijn kankermarkers? maar dat liet ik even voor wat het was.
Dat brengt me dan ook naadloos bij volgende week, de eerste tussentijdse evaluatie met woensdag CT scan en donderdag afspraak oncologen. Ondanks het goede gevoel is het toch beetje spannend. Komt het goede gevoel en vooruitgang wel overeen met wat er in mijn lijf gebeurt, met tumor en uitzaaiingen. We wachten af en Dirk gaf me vrijdag ook extra hoop. Hij vertelde dat hij een artikel had gelezen dat beweerde dat 80% van de overlijdens bij kankerpatiënten komt door ondervoeding en niet door de kanker. Nou, dan komt het nog een hele tijd goed, gezien de goede zorgen van mijn zus die nauwlettend toekijkt of ik genoeg eet! En dus op gewicht blijf of nog beter dat er gewichtstoename is. Toch bizar eigenlijk, ik dacht dat ik goed bezig was toen ik systematisch gewicht verloor, ongeveer 30kg. Nu scherts ik wel eens dat ik op doktersvoorschrift friet mt may mag eten, sausen moet maken met volle room, enz
Maar alvast eind van de week een update met de stand van zaken 😉

Ben aan het lezen in het nieuwe boek van Dirk Dewachter "Wachten".   Sartre schreef " L'enfer c'est les autre" maar Dewachter is daar niet mee akkoord.  Hij veranderd het in " L'enfer, c'est le manque des autre" hierbij kan ik me volmondig aansluiten en de laatste weken maanden dit ook erg gevoeld!

Mercie allemaal om er te zijn, jullie maken het verschil

Groetjes,
Wim

Ps. bijgevoegd enkel beelden gemaakt in Oostende, vroeger en recent