De anderen, het onmisbaar reisgezelschap in deze Palliatieve Reis
Vrijdag 12 december 2025 werd het de laatste chemosessie van de eerste blok van drie maanden.
Maar eerst: de avonturen aan zee.
Vorige zaterdag naar zee getrokken, meer bepaald naar Oostende. Na het zoeken van rust en recuperatie van lichaam en geest de voorbije weken en maanden, was het tijd om er eens tussenuit te gaan. De goesting om iets te gaan doen, te wandelen, te fotograferen in een omgeving met voldoende mogelijkheden tot (sanitaire) pitstops was er weer.
Want ja, nog steeds kan het zijn dat mijn darmen beslissen: NU! En nu betekent in dit geval ook echt nu, en niet binnenkort ergens.
Het was genieten om nog eens te plannen. Hoe ga ik naar Oostende? Wat moet er mee? Ik vond het fijn en belangrijk om zelfstandig naar Oostende te geraken. Natuurlijk komt het openbaar vervoer dan in het vizier, met de bedenking: is dat wel een goed plan? Gezien ik plaatsen met verhoogd besmettingsgevaar dien te mijden.
Het werd dan toch de trein, in eerste klas, ervan uitgaand dat het sowieso rustiger is in eerste klas. En als je lid bent van Train+, betaal je op zaterdagochtend €14 enkel van Leuven naar Oostende.
Vooraf had ik de treinsamenstelling bekeken en wist ik dus dat de eerste klas zich op de bovenverdieping van de dubbeldekswagons bevond.
Hoe symbolisch kan het zijn?
Eerste klas bovenaan en de tweedeklassers — neen, ik weiger het gepeupel te noemen — zitten onder de First Class.
Maar, eerste klas rustig?
Nou, dat bleek even misrekend. Het was overvol. Gelukkig had ik mijn mondmasker bij de hand.
Het werden fijne dagen! Goed gezelschap, lekker eten, maar vooral fijn gewandeld en voelen dat de fysieke energie of conditie terug aan het komen is.
Twee maanden geleden zou ik op een tochtje van 500 meter halverwege moeten rusten. Nu werden het wandelingen van 10.000 en meer stappen, met heel af en toe een noodzakelijke sanitaire stop.
Het doet deugd om de vooruitgang te merken en te voelen.
Jammer genoeg was het snel voorbij, maar de fijne dagen aan zee mocht ik afsluiten met een knaller van een expo in het S.M.A.K. in Gent.
Volgens de standaard is “Transcripts of a Sea” van Stephan Vanfleteren de expo van het jaar!
Het was dubbel genieten, want het was niet alleen een indrukwekkende expo, ik had ook het gezelschap van twee vrienden/collega’s.
En dan terug naar de realiteit: Gasthuisberg.
Het begint een vast patroon en een gewoonte te worden op vrijdag: verplicht bezoek aan Gasthuisberg!
Oké, oké, ja… ik heb er vrijwillig voor gekozen om behandeld te worden. Niet om ziek te zijn, maar wel om behandeld te worden.
Soit, het werd weer een vlotte sessie, met op het einde een klein paniekske.
De verpleegster komt mijn laatste chemo, mijn “take-away” — je weet wel, de chemo die mee naar huis moet en 46 uur moet insijpelen — aankoppelen en zegt:
“Ik ga eerst nog extra bloed trekken op vraag van de dokters.”
Shit, denk ik. Dat is de eerste keer dat ze dit doen, dus dat wil wel zeggen dat ze toch nog iets gevonden hebben in het ochtendbloedstaal.
“Dat is wel de eerste keer dat jullie dat doen…”
Ik denk dat ze het paniekske in mijn stem hoorde, want ze reageerde snel:
“Oh nee, mijnheer Havaux, geen paniek. U zal volgende week een evaluatie hebben en dan is het altijd zo dat ze een extra staal vragen om specifiek naar de kankermarkers te kijken.”
Oef!
Wat zijn kankermarkers? Maar dat liet ik even voor wat het was.
Dat brengt me dan ook naadloos bij volgende week: de eerste tussentijdse evaluatie, met woensdag een CT-scan en donderdag een afspraak bij de oncologen.
Ondanks het goede gevoel is het toch een beetje spannend.
Komt het goede gevoel en de vooruitgang die ik ervaar wel overeen met wat er zich in mijn lijf afspeelt? Met wat er gebeurt met de tumor en de uitzaaiingen?
We wachten af.
Dirk gaf me vrijdag ook extra hoop. Hij vertelde dat hij een artikel had gelezen waarin beweerd werd dat 80% van de overlijdens bij kankerpatiënten het gevolg zou zijn van ondervoeding en niet van de kanker.
Nou, dan komt het nog een hele tijd goed, gezien de goede zorgen van mijn zus, die nauwlettend toekijkt of ik genoeg eet! En dus op gewicht blijf, of nog beter: dat er gewichtstoename is.
Toch bizar eigenlijk. Ik dacht dat ik goed bezig was toen ik systematisch gewicht verloor, ongeveer 30 kg.
Nu scherts ik wel eens dat ik op doktersvoorschrift friet met mayo mag eten, sauzen moet maken met volle room, enzovoort.
Maar alvast eind volgende week een update met de stand van zaken. 😉
Ik ben aan het lezen in het nieuwe boek van Dirk De Wachter, “Wachten”.
Sartre schreef: “L’enfer, c’est les autres.”
Maar De Wachter is het daar niet mee eens. Hij verandert het in:
“L’enfer, c’est le manque des autres.”
Hierbij kan ik me volmondig aansluiten. De laatste weken en maanden heb ik dit ook erg gevoeld!
Merci allemaal om er te zijn. Jullie maken het verschil.
Groetjes,
Wim
PS. Bijgevoegd enkel beelden gemaakt in Oostende, vroeger en recent.
Reactie plaatsen
Reacties