Story 9: (nog) Niet gedocumenteerde Aliens

Beste Reisgezelschap,

Een nieuwe sessie Gasthuisberg, opnieuw in goed gezelschap. Het werd weer een half dagje avontuur op de berg.

Op mijn vraag kwam vandaag ook dermatologie op bezoek. De aanleiding voor die vraag was dat ik de voorbije dagen last had van korstvorming in mijn aangezicht die hardnekkig bleef volhouden. Met jeuk, een branderig gevoel alsof ze voortdurend een deel van je aangezicht aan het ontsmetten zijn.
Ook het aanzien baarde me zorgen. Als de mensen mij zo zien, denken ze dat ik een rare ziekte heb!
En dat deden ze ook.
Maar wat was het nu precies? Was dit een reactie op het gure winterweer? Want ja, het is alleen mijn aangezicht.

Moet ik de zalf blijven smeren die ik moet smeren — of beter gezegd: laten smeren — voor de huiduitslag die gelinkt is aan de targettherapie?Of is het gewoon extra droge huid als reactie op de chemo? Of is er iets anders aan de hand?

Te veel onduidelijke parameters. En ik heb nog steeds geen medisch diploma, buiten mijn certificaat van Wilderness Medicine. Maar daar staat dit soort dingen niet op het curriculum, tenzij ik dat hoofdstuk iedere keer geslapen zou hebben.

Dus:"Kan dermatologie morgen langskomen, beste trajectbegeleidster?" "Is geregeld, mijnheer Havaux!"

Geweldig toch? Misschien val ik in herhaling maar heel veel respect voor de professionaliteit en ook de snelheid waarmee, in dit geval trajectbegeleiding, hun werk doen. 

Het begint stilaan een vast vertrouwd ritueel te worden.
Inschrijven aan de hoofdbalie, door hun antwoorden te geven op de vragen die ze niet stellen omdat het antwoord sneller komt dan hun vraag.
Dan op naar de dagkliniek Digestieve Oncologie, op de bruine gang.

Trouwens, wie heeft dit bedacht? Digestieve Oncologie op de bruine gang? Zou Dienst Urologie dan op de gele gang zitten?

Soit.

De verpleegster komt binnen, met haar rollend materieel.

"Mijnheer Havaux, zeker?" 

Tja, we beginnen elkaar al te kennen.

Connectie maken met de poortkatheter voor de wekelijkse portie bloedafname.

En natuurlijk raken we aan de babbel over persoon X, een vroegere collega van haar en nu vrijwilligster bij ons in het jeugdcentrum waar ik de voorbije jaren coördinator was.

Allee, tof!

Ja, ik kwam haar in het begin van de week nog tegen bij de kapper, enzovoort, enzovoort.

Bloed genomen.
Ze pakt haar rollend materieel en vertrekt richting een volgende patiënt.
Halverwege de kamer vraag ik: "Awel, moeten we geen bloeddruk, saturatie en temperatuur meer meten?" 🙂

"Oei ja, bijna vergeten met al dat gebabbel."

Dan werd het wachten.

Op de arts oncologie.

Op dermatologie.

En dan kwam team dermatologie! Na een grondige visuele studie van mijn aangezicht valt de eerste mogelijke diagnose.
"Mijnheer Havaux, ik heb een zeer sterk vermoeden dat u nog niet gedocumenteerde aliens op bezoek heeft en uw afweersysteem is hierdoor zeer actief geworden."

Oké, zo zei ze het natuurlijk niet, het kwam ongeveer neer op: rare beestjes in de vorm van bacteriën, virussen of schimmels. Of misschien een clubje gemengd.

Via uitstrijkjes zouden we binnen twee dagen meer weten.

"Dan bellen we u."

Prima, daarmee waren we weer een stap verder. Of eigenlijk: nog niet.

Want nu was het wachten op het resultaat van het conclaaf tussen oncologen en dermatologen.

Wat doen we met die aliens?

Wat doen we met de targettherapie?

En vooral: wat doen we met mijn aangezicht?

Om 17 uur verscheen er witte rook.

Er was een beslissing genomen.

We gaan vandaag geen targettherapie geven en gezien het vandaag zo'n vrijdag was met alleen "Target Therapie" zit mijn Gasthuisberg Sessie erop.

De prioriteit ligt voorlopig bij de bestrijding van de nog steeds niet gedocumenteerde aliens.

Er werd een Excel-sheet tevoorschijn gehaald met het strijdplan.

We are at DEFCON 3.

Het strijdplan:
>De huidige dosis antibiotica, 2 x per dag, wordt behouden voor de behandeling van de huiduitslag op de romp die gelinkt is aan de targettherapie.
>We voegen een extra dosis antibiotica toe ter bestrijding van de aliens. Wel belangrijk: die moet 1 uur voor de maaltijd of 2 uur na de maaltijd worden ingenomen. En dit 4 x per dag.
>De zelfbereide zalf voor de uitslag op de romp behouden we ook, 2 x per dag.
>Voor het aangezicht voegen we voorlopig een antibacteriële zalf toe, 2 x per dag te smeren.

K zal dat Excelletje maar goed in het zicht houden en mijn wekkerke zetten.

En ik vroeg me onlangs nog af: "Wat ga ik met mijn dagen doen?"

Slikken en smeren dus! 😉

Als alles duidelijk is, mag je het weekend induiken. Toch nog even langs de apotheek op GHB, dan is die klus ook geklaard.
Achter mij komt de arts binnen die de medicatie heeft voorgeschreven.
We kijken elkaar aan.
Ik denk: controle.

Maar hij zegt: "Tja, artsen hebben ook wel eens medicatie nodig."

Blijkt dat hij zelf met zijn medicatie bezig is.

Ik krijg mijn twee dozen antibiotica mee, met een zeer duidelijke uitleg.

Zeker niets samen met eten!

En nog een gouden tip: "Zet uw wekker om 8 uur 's morgens, neem uw dosis antibiotica en dan mag je terug gaan slapen." 😉

Kijk, dat zijn de tips waar een mens iets aan heeft.

Ze wil afrekenen.

En dan zie ik dat mijn tube Fucudin er niet bij is.

"Die hebben ze niet voorgeschreven!" "Nochtans staat die wel op mijn MyNexuzHealth-app".

"Ohhh, kan je me dat eens tonen?"

"Ja, zeker. Voilà, hier is hij!"

Ze scant de barcode.

"Ahhh, voilà. Dat voorschrift is geannuleerd!"

Oeps.

Ze neemt dan toch maar even contact op met de arts.

Die was ondertussen al vertrokken met zijn eigen medicatie.

Vergissing!

Dus toch meegekregen.

En zo kwam er alweer een einde aan een sessie GHB.

Op naar de volgende.

Want ondertussen weet ik het:

Gasthuisberg is een fabriek.

Maar wel eentje waar je na verloop van tijd de mensen begint te kennen.

En zij jou.
Ik wens jullie een fijn weekend toe,
Wim