Story 10: We vliegen er weer in

Hallo beste reisgezelschap,

Laat me eerst starten met iedereen een geweldig 2026 toe te wensen en vooral een goede gezondheid en dat we in 2026 nog vele fijne momenten, groot en klein, samen mogen beleven.
Mijn voornemen is alvast om te leven alsof elke dag de laatste kan zijn. Maar we gaan voor heel veel mogelijke laatste dagen 😉

2 jan we starten terug op met " de grote kuur" de grote kuur betekent, target therapie en chemo, ook deze keer in goed gezelschap!
Alle parameters waren weer in orde, hoewel het even schrikken was toen de verpleegster oei zei, uw saturatie (zuurstof in het bloed) is echt niet goed!!
Shit "here we go again", bloedarmoede schoot er door de gedachte. Tot ze zei oei, foute hand, ze had net aan die arm bloeddruk gemeten. Andere hand en t was direct ok, saturatie 97%.
Dan werd het wachten op de resultaten van het bloed en het was duidelijk, onder bemanning van labo, met de feestdagen was er alleen de noodzakelijke bemanning van dienst.
Rond de middag ontspint zich op basis van dit gegeven een bijzonder gesprek met de buren. Je moet wel lang wachten op de resultaten, wij gaan vooraf naar de huisarts! Nou ik niet, hoe meer tussenstops hoe meer kans dat er iets misgaat, t is nu met de feestdagen.
Waar zit hij bij jou? In mijn darmen. Wanneer is je operatie? Of is die al geweest?
Ze gaan niet opereren, t is terminaal! Ik krijg palliatieve chemo.

Er valt een ijzige stilte, dit hadden ze duidelijk niet verwacht, misschien zijn we reeds zo gewend geraakt dat vele kankers te genezen vallen  of misschien klopte het mentale plaatje niet. Die ziet er niet doodziek uit.  Ik snap het voor mij soms ook best verwarrend dat ik aan de ene kant weet dat ik doodziek ben maar me aan  de andere kant goed voel, buiten de kleinere ongemakken.
Ik doorbreek dan maar de stilte met de vraag en bij jou? De maag, ze hebben een groot stuk verwijderd samen met nog andere dingen. Ze waren eerst wel gestart met chemo, maar ik was bijna dood bij elke chemo (2x) ze hebben me nog net op tijd kunnen terughalen.

Toen was het mijn beurt om heel stil te worden. Allerlei gedachten schieten door mijn hoofd, van shit dat kan dus ook! ook dus bij mij?! maar ook van oeps en ik daarstraks maar luchtig vertellen aan de arts, neen! heb nergens last van buiten de tintelingen in de vingers. En ze kon dat dus horen. Keerzijde is dat ze wel 70% genezingskans heeft en ik niet, tja zo zie je maar en uiteraard heel fijn voor haar.
Later ontspint zich naar aanleiding hiervan een boeiend gesprek met de verpleegster. Ahhh ja, die kans bestaat! Zo hebben we een patiënt gehad die met zijn 8ste chemo stevig allergisch reageert en die met spoed op intensieve terechtkwam. Oeps tis vandaag mijne zevende chemo 🥵Dus Roel niet twijfelen als je me de volgende keer raar ziet doen! Gewoon op die bel rammen 😉maar gene paniek voorlopig nog alles goed! Later vertelde ze nog tja inderdaad wel stevig spul dat we injecteren. Een patiënt had zijn containerke (de take away) na loskoppeling op salontafel gelegd. Ongelukkig was de container niet helemaal correct gesloten. Dus de chemo, het restantje, was op het salon tafel gelekt en heeft er een gat in gebrand 🤢 Wooow dat doet je wel even nadenken, Wat voor rotzooi gaat mijn lichaam in? Het kwaad bestrijden met erger kwaad? 
Medisch gezien is er dus nog geen verandering en blijft het goede nieuws van 19 december staande.

Maar er gebeuren ook andere dingen op zulke dagen of beter gezegd vallen op die dagen blijkbaar regelmatig de puzzel stukken in elkaar. Zo houdt het me al enige tijd bezig "wat ga ik met mijn dagen doen"? Vrijwilligerswerk of niet? en zo ja welk? Zo niet wat dan wel?
Gisteren viel het verdikt, ik ga nog geen vrijwilligerswerk doen! Maar alleen puur dingen voor mezelf, op mijn eigen tempo terug mezelf reactiveren! Geen verplichtingen, maar mijn tempo en ik beslis!
Gisteren beslist dat ik de traagheid van de analoge fotografie en het werk in de doka ga gebruiken om terug in actie te komen en mezelf terug te activeren. Jaren geleden reeds geproefd van de magie van het analoge werk, maar moeten stoppen wegens tijdsgebrek. Awel, ik heb nu tijd en ga terug aansluiten bij de magie van de schoonheid en traagheid van de analoge fotografie.
Gisteren dus ingeschreven voor de lessen op donderdag namiddag.

Zo, dat was het wel weer voor deze keer 😉

Warme groetjes,
Wim