Code Oranje en de mondmaskers zijn weer terug, van nooit echt weggeweest
Hallo reisgezelschap,
Naar goede gewoonte een kleine update. En deze keer zal het dan echt een kleine zijn.
Afgelopen vrijdag was het weer zover: vaste afspraak op Gasthuisberg, opnieuw in goed gezelschap.
Deze keer zou het de lange kuur worden, hoewel dat nog lang niet zeker was. Eerst wilden ze nagaan hoe de uitslag in mijn aangezicht geëvolueerd was.
Ik zou zeggen: het gewone recept.
Buiten dan dat het extreem vroeg was, misschien went het te snel om niet per definitie vroeg te moeten opstaan.
Soit.
Inschrijven aan de hoofdbalie, kamernummer krijgen en geen tijd meer om nog een tas koffie en een koekske te nuttigen in de cafetaria.
Kamer binnen, of beter gezegd: mijn bed in de kamer ingenomen. En dan maar op de weegschaal.
88 à 89 kg.
Mooi stabiel.
Bijzonder toch om op doktersvoorschrift alles te mogen eten wat je maar wil. Niet twijfelen als je eens een goeie, vettige friet met veel mayo wil eten. En als je saus maakt, bij voorkeur met volle room.
En toch mooi op gewicht blijven.
Het leven kan soms simpel zijn. 😉
Dan komt de verpleegster binnen met de mededeling: "Ik heb mondmaskers voor jullie mee! Er is net CODE ORANJE afgekondigd in heel het ziekenhuis!"
Met de snelheid van het licht flitsen de coronabeelden door mijn hoofd.
De dag voordien was ik nog aan het werk geweest met mijn fotoarchief. Ik was door de beelden van de technische opleiding bij Outward Bound aan het grasduinen, waarbij we eind augustus allemaal rondhuppelden met een mondmasker tijdens onze jaarlijkse technische opleiding.
Want ja, we zaten toen in CODE ORANJE. Het heelal dat me toen blijkbaar al een boodschap zond.
De arts komt langs voor de check-up.
Hoe gaat het?
En vooral: hoe zit het met de uitslag op mijn aangezicht en romp?
"Mag ik foto's nemen?"
"Tuurlijk mag je dat!"
Dus ik bied spontaan mijn barcode aan.
"Ohhh nee, die heb ik niet nodig."
Ah, "Uw collega doet dat anders wel en dan komen ze rechtstreeks in mijn dossier." "Oeps, dat wist ik niet. Ik zal eens navragen hoe ze dat doen. Bedankt voor de tip."
"Graag gedaan." 😉
Na anderhalf uur wachten is het zover.
De targettherapie is terug van de partij.
We gaan voor de full package:
targettherapie én chemo nummer 8!
Na verloop van tijd vraagt Roel: "Wim, als je die dodelijke allergische reactie moest krijgen van de chemo, vermoed ik dat die nu al zou geweest zijn. Oké als ik iets ga eten?"
Ik:
"Roel, we zijn nog niet aan de chemo begonnen, maar ga gerust iets eten."
Het verhaal verwijst natuurlijk naar de vorige sessie.
Toen vertelde een verpleegster dat ze een patiënt had gehad die zeven chemo's perfect had doorstaan, maar bij de achtste plots een hevige allergische reactie kreeg en naar Intensieve moest worden afgevoerd.
Daar sta je dan. Met chemo nummer acht voor je neus.
M.a.w.: gezien ik dit nu schrijf, heb ik ook chemo nummer 8 op mijn palmares staan.
Zonder hevige allergische reactie.
Weer eentje afgevinkt. 😉
Ik wens jullie een fijne nacht toe.
En tot ergens onderweg. 🙂
Warme groetjes,
Wim
Reactie plaatsen
Reacties