Story 12: Nachtelijke hallucinatie of realiteit?

Hallo Reisgezelschap,
Weer tijd voor een update en ik zou kunnen zeggen, het wordt een korte, maar gezien een goede vriendin de voorbije week het bewijs leverde dat ik er 30 jaar geleden, of langer, er zelfs niet in slaagde om korte brieven te schrijven zal ik het begrip "korte update" iet meer inzetten.
We, allee ik, ga dus maar gewoon voor de update.
Het bijzondere is dat hij deze keer start in de heel vroege ochtend, zelf nog nacht, van 22 op 23 jan.
Na een tijd wakker gelegen te hebben voelde ik me wegzakken in een slaap, toen ik plots een autodeur hoorde dichtslaan!
Direct helder wakkeren, alert maar niet zeker of ik dit nu echt had gehoord of het toch in mijn slaap was in een droom. Dus daar lig ik oren gespitst te luisteren of ik nog andere verdachte geluiden hoor. Want ja, als je alleen woont in het midden van niets is een dichtslaande autodeur best wel akelig. Te laat voor onverwacht bezoek, niet iemand die thuis komt van werk of avondje stappen.
Als je zo ligt te luisteren gaat de tijd plots over in het ritme van een slak!
Plots gaat de deurbel, een lichte paniek slaat toe. Is dit nu echt? Waarom bellen ze in het midden van de nacht, bleek 2u te zijn, aan mijn deur. Hoe kan ik veilig polshoogte nemen van wat er aan de hand is. De voordeur open doen was in gedachten direct uitgesloten! Want als die kwade bedoelingen hebben is elke bescherming weg en sta je daar weerloos. Niet dat ik direct een fundamenteel wantrouwen heb naar de intenties van de mens, zo heb ik met veel plezier het boek "De meeste mensen deugen" van Rutger Bregman gelezen, maar ik ben ook niet naïef, als ze in het middag van de nacht aanbellen gaan er toch alarmbellen rinkelen.
Vanuit mijn badkamer kan ik de voorkant van mijn huis overschouwen en misschien relatief veilig kijken wat er aan de hand is.
Ik kom dus uit mijn bed om naar de badkamer te gaan, bij het openen van mijn slaapkamer deur zie ik direct de schijn van blauwe zwaailichten.

Er schieten allerlei scenario's door mijn gedachten, in mijn op hol geslagen gedachten, stond mijn oprit vol politiecombi's met blauwe zwaailichten.
Wat heb ik misdaan? Waarom met zo'n overmacht mij komen oppakken in het midden van de nacht? Zijn dat gewone politieagente of het speciaal interventie team? De lichte paniek was op dit moment geen lichte paniek meer. Toch ga ik de badkamer in om te kijken of ik meer kan zien.
Het duurt even voor mijn brein toelaat te zien dat de zwaailichten en nu andere flikkerlichten niet van politie combi's is maar wat dan wel?
Met net terug iets meer vertrouwen stap ik nog een stap dichterbij en bekijk ik het verder. Tot mijn frank valt, het is een ambulance.
Waarom staat er om 2u s nachts een ambulance met zwaailichten op mijn oprit? Weerom schieten de meest wilde ideeën en scenario's door mijn hoofd. Maar met meer zelfvertrouwen nu ik weet dat het niet het speciaal interventie team van de politie is open ik het raam.
De ambulancier ziet me en vraagt:" mijnheer heeft u een ziekenwagen gebeld?" ik:" Neen absoluut niet!!, waar moeten jullie zijn?" "Op nummer 132" "hier is het 32" "ahhh, ok dan rijden we nog wat door"
Resultaat: ik helder wakker en de slaap was ver te zoeken.

Maar vanmiddag was het dan weer tijd om in goed gezelschap naar Gasthuisberg te gaan met een gewone wagen en niet in een ambulance.
De gewone dingen, bloednemen, arts op bezoek, bekijken van de huiduitslag in het aangezicht waar ik nu al tijd last van heb. 

Na intern overleg en gesteund door de bloedresultaten, die uitstekend waren, hebben ze beslist om de target therapie opnieuw uit te stellen tot volgende week en hopelijk werkt de medicatie en kan de huid herstellen na een week geen target therapie.
Dus op naar volgende week 😉

Groetjes,

Wim

Ps: Na het vertellen van het nachtelijk bezoek ontstond een geanimeerde communicatie, met wilde ideeën en Ai beelden van de scene