Story 12: Nachtelijke hallucinatie of realiteit?

Hallo Reisgezelschap,

Weer tijd voor een update.
En ik zou kunnen zeggen: het wordt een korte.
Maar gezien een goede vriendin de voorbije week het bewijs leverde dat ik er 30 jaar geleden — of langer — zelfs niet in slaagde om korte brieven te schrijven, zal ik het begrip "korte update" niet meer inzetten.

We — allee, ik — gaan dus maar gewoon voor de update.

Het bijzondere is dat deze keer de update start in de heel vroege ochtend.
Of beter: nog in de nacht.

Van 22 op 23 januari.

Na een tijd wakker gelegen te hebben, voelde ik me stilaan wegzakken in een slaap.

Tot ik plots een autodeur hoorde dichtslaan.

Klak.

Direct klaarwakker.

Alert.

Maar niet helemaal zeker of ik het nu echt had gehoord of dat het geluid zich ergens in mijn slaap had afgespeeld.

Dus daar lig ik.

Oren gespitst.

Luisteren of ik nog andere verdachte geluiden hoor. Want ja, als je alleen woont, midden in het niets met hoofdzakelijk velden rondom je huis, is een dichtslaande autodeur midden in de nacht best wel akelig.

Het is te laat voor onverwacht bezoek.
Niet iemand die thuiskomt van zijn werk.
Niet iemand die terugkomt van een avondje stappen.

En als je daar zo ligt te luisteren, verandert de tijd plots in het ritme van een slak.

Dan gaat plots de deurbel.

Paniek.

Of toch een lichte vorm ervan. Is dit nu echt? Waarom belt er midden in de nacht iemand aan mijn deur?

Blijkt dat het ongeveer 2 uur 's nachts is en paniek vermengd zich met allerlei gedachten of doom scenario's.
Hoe kan ik veilig polshoogte nemen van wat er aan de hand is?

De voordeur open doen is in mijn gedachten onmiddellijk uitgesloten. Beelden in mijn hoofd van ik doe de voordeur open en krijg direct een klap voor mijn hoofd terwijl ze binnenstormen.

Dus niet de voordeur, want als die mensen kwade bedoelingen hebben, is elke bescherming weg en sta je daar weerloos.

Niet dat ik een fundamenteel wantrouwen heb tegenover de intenties van de mens,  zo heb ik met veel plezier het boek
"De meeste mensen deugen" van Rutger Bregman gelezen.

Maar ik ben ook niet naïef.

Als er midden in de nacht iemand aanbelt, gaan er toch een paar alarmbellen rinkelen.

Vanuit mijn badkamer kan ik de voorkant van mijn huis overschouwen bedenk ik. Misschien kan ik daar relatief veilig kijken wat er aan de hand is.
Ik kom dus uit mijn bed en loop naar de badkamer.

Bij het openen van mijn slaapkamerdeur zie ik meteen de schijn van blauwe zwaailichten.

En daar gaan mijn gedachten. In mijn op hol geslagen brein staat mijn oprit plots vol politiecombi's met blauwe zwaailichten.

Wat heb ik misdaan?
Waarom komen ze met zo'n overmacht mij midden in de nacht oppakken?
Zijn dat gewone politieagenten of is het speciaal interventieteam?
De lichte paniek is ondertussen geen lichte paniek meer.

Toch ga ik de badkamer in om te kijken of ik meer kan zien.
Het duurt even voor mijn brein toelaat om te registreren dat de zwaailichten — en ondertussen ook andere flikkerlichten — helemaal niet van politiecombi's komen.
Maar van wat dan wel?
Met net iets meer vertrouwen stap ik nog een stukje dichterbij en kijk verder.

En dan valt mijn frank.

Een ambulance.

Waarom staat er om 2 uur 's nachts een ambulance met zwaailichten op mijn oprit? Komen ze mij nu halen? Wat is er dan gebeurt, dat ze plots op Gasthuisberg beslissen om de hulptroepen midden in de nacht te sturen?
Opnieuw schieten de meest wilde ideeën en scenario's door mijn hoofd.
Maar nu ik weet dat het niet het speciaal interventieteam van de politie is, groeit het zelfvertrouwen weer een beetje.

Ik doe het raam open.
De ambulancier ziet me en vraagt: "Mijnheer, heeft u een ziekenwagen gebeld?"

"Neen, absoluut niet! Waar moeten jullie zijn?"
"Op nummer 132."
"Hier is het 32."
"Ahhh, oké. Dan rijden we nog wat door."

En weg waren ze.

Resultaat: ik was klaarwakker en de slaap was ver te zoeken.

Tja.

Je maakt al eens wat mee als je midden in de nacht wakker wordt.

Maar vanmiddag was het dan weer tijd om in goed gezelschap naar Gasthuisberg te gaan.

Met een gewone wagen deze keer.

En niet met een ambulance. 😉

Het gewone recept:
Bloed nemen, bloedruk, temperatuur, saturatie, gewicht.
Arts op bezoek.

De huiduitslag in mijn aangezicht en op mijn romp bekijken, waar ik ondertussen al een hele tijd last van heb.

Na intern overleg, en gesteund door de bloedresultaten — die opnieuw uitstekend waren — hebben ze beslist om de targettherapie opnieuw uit te stellen tot volgende week.

Hopelijk doet de medicatie ondertussen haar werk en krijgt mijn huid, na een week zonder targettherapie, de kans om wat te herstellen.

Dus: op naar volgende week. 😉

Warme groetjes,
Wim

Ps: Na het vertellen van het nachtelijk bezoek ontstond een geanimeerde communicatie, met wilde ideeën en Ai beelden van de scene