Story 13: Twee koffies met een chocolaatje

Hallo reisgezelschap,
De titel vandaag zou geworden zijn "twee koffie met zwarte chocolaatjes"

Maar eerst toch iets anders, iets dat na de sessie gebeurde, toen ik terug thuis was en een beetje van de korte nachtrust, recht had gezet.

Nu zou de titel ook kunnen zijn: "zelfde realiteit, ander perspectief, een wereld van verschil". 

Roel, ik was er elke keer bij en toch kwamen de beelden hier, ook, pittig rauw binnen. Voor het eerst sinds 3okt, de start van de "Gasthuisberg Chemo sessies", dit zou de titel van een reeks Jazz of Blues albums kunnen zijn, kijk ik vanuit een ander perspectief naar mezelf, in het bed verbonden met de zakken Chemo.
Ik heb het vandaag nog met Diederd gehad over, hoe ga je om met wat er gebeurt, hoe kan je positief blijven onder de geven omstandigheden. Ik kan dan positief zijn en er soms wat luchtig over doen, zelfs wat grappen met een beetje tumor, oeps neen humor. De luchtigheid die met momenten misschien wel vijftig tinten zwart en grijs heeft zoals donderwolken die een storm aankondigen. 
De realiteit van het andere perspectief kwam heel pittig binnen, was meer dan even slikken en gelukkig was ik alleen, want mannen wenen niet, zodoende heeft niemand het gezien.
Diederd, mercie voor de confronterende en mooie foto's, zoals er vandaag ook wel zo nu en dan enkele pittige topics ten tonele verschenen zoals b.v. "Wat als de behandeling niet meer werkt of geen impact meer heeft en het duidelijk wordt dat Pietje met de zijs, voor de deur staat en hard op de deur bonkt"?

Maar laat ons teruggaan naar update "Twee koffies met een zwarte chocolaatje".
Alle parameters zijn nog steeds dik in orde, zelfs de huid is, voorlopig, voldoende herstelt volgens het conclaaf van artsen. Het werd dus vandaag een volledige sessie.
We beginnen met een uurtje Cetuximab, dat is een doelgerichte kankerremmende therapie (monoklonaal antilichaam) die de groei van de kankercellen remt door zich te binden aan de EGFR eiwitten en laat die nu ook in de huid te resideren. Doel is de groei van de tumor te remmen of zelfs te doen afsterven. Remember, kankermarkers, hoeveelheid kandercellen in het bloed, die van 850 in september gedaald zijn tot 90 in december, m.a.w. de tumor is veel minder actief. Dit is een levensverlengende behandeling, geen geneesmiddel. Dus ook al worden de kankermarkers NUL ik ben niet genezen.

Na een uurtje komt de verpleegster van dienst binnen en zegt: "We gaan nu 10min spoelen" het is wat onwennig als ik dezelfde zin gelijk met haar uitspreek en ze zegt:" wooow en nog zelfde tempo en toon", we beginnen elkaar te kennen hé, flap ik er uit.
10 min later koppelt ze de chemo aan,  we zijn weer zoet voor twee uur. Ze verlaat de kamer met de gevleugelde woorden: "tot binnen twee uur en als er ondertussen iets is of je hebt iets nodig, bel dan maar", voor ik het goed en wel besef, of is het toch bewust?, vraag ik: "ook voor een tas koffie?" "Daar hebt ge een goeie assistent voor bij" zegt ze al glimlachend.
Paar minuten later gaat het infuusapparaat in alarm "Luchtbel", wil ze me dood of is dit een truc om terug te mogen komen?
Ik bel en met een gehaaste rust, komt ze binnen en zeg ik: "twee koffies met een chocolaatje graag". terwijl ze de luchtbel verwijderd ontstaat er een geanimeerd gesprek en onthult ze dat ze geen chocolade eet. "Zo, dan heb je geen gebrek aan affectie?!" "Hoezo vraagt ze?" "Awel bij een tekort aan affectie grijpen vele vrouwen, misschien mannen ook wel, naar de chocolade" "Ahh, kijk, zo leer ik nog eens iets bij want dat wist ik niet" "graag gedaan".
En zo druppelt het chemo-infuus (folfox)rustig weg en is het uiteindelijk tijd om de "take away" aan te koppelen.
Drink gerust je koffie nog uit voor ze vertrekt.
Terwijl ik mijn schoenen aandoe en de verschillende lagen isolatie terug aanbreng komt ze terug binnen met ....
Twee zwarte pralines met een pistache vulling.
Dus twee koffies en chocolaatje graag, heeft zijn effect gehad.

Groetjes en tot ergens onderweg,

Wim

PS: de bijgevoegde foto's komen deze keer niet van mij. De eer komt volledig toe aan Diederd Esseldeurs.