De Bron

Tijdens de "afterparty" bij Olivier thuis in de tuin, hadden we een tip gekregen van de locals,  het is best de moeite was om een bezoek te brengen aan de bron van de Loire voor jullie terug huiswaarts keren. Dus zondagochtend genoten van een fijn ontbijt om nadien op weg te gaan naar de befaamde "bron van de Loire".
Diederd, Maurice en Roel zouden vandaar later die dag reeds terug huiswaarts keren.
Niet wetend wat te verwachten van de wandeling, gingen we op pad. Bewust of niet maar iedere keer als ik wat meer info vroeg over de wandeling, kreeg ik als enige info: ik weet het niet, we zullen ter plaatse moeten zien. Vroeger en dat is dan nog niet eens zolang geleden zou ik die vraag zelfs nooit gesteld hebben, we zien wel en liet het op mij afkomen, genieten van het onbekende want tja, 40km of de beklimming van Mount Everest zou het niet zijn. 
Sinds de diagnose en het moment dat ik terug in beweging wou komen blijkt deze info voor mij wel belangrijk. Hoever gaat het zijn? Is het vlak? Is het heel de tijd in de natuur en dus met afwezigheid van sanitair? Maar Wim reageren sommige mensen: "je kan toch in de natuur naar het toilet!?" Vroeger wel, maar nu niet meer, je wil niet weten en ik weet het ook niet exact, wat er in mijn stoelgang en urine zit. Maar een ding is zeker en waarneembaar, de resten van de chemo en target-therapie. Een bezoek aan het toilet is als het openen van een chemisch fabriek, de geur is onmiskenbaar. En ja, als ik het kan voorkomen laat ik dit niet zomaar in de natuur achter, onverantwoord.
Dus genietend van de mooie natuur en fijne babbel met Roel onderweg zijnde, komen we uiteindelijk aan op de parking van de toeristische trekpleister "De Bron van de Loire".
Boven op een plateau met een wijds zicht op de omgeving, maar ook op wat de "wandeling" inhoud. Het kan beter omschreven worden al een steile klim naar het hoogste punt. 
Mijn allereerste en tweede maar ook derde gedacht was "No Way" deze beker laat ik vlotjes aan mij passeren, zij mogen dat zeker doen maar het zal zonder mij zijn. 
Voor ze aan de klim zouden beginnen was er duidelijk nood of eerder goesting naar ne koffie op het terras met aansluitend een bezoekje aan de voormalige schuur, nu souvenir shop, van de oorspronkelijke boerderij.
Aan de ingang van de schuur komt er een buis uit de muur waaruit water komt die een grote drinkbak vult die op haar beurt overloopt en er zich een klein miezerig stroompje vormt die dan uiteindelijk grote rivier de Loire wordt, die op haar beurt haar naam ontleent aan de Loire wijnen en de Kastelen van de Loire. 
Op zich, aan de ene kant wat teleurstellend maar aan de andere kant ook wel indrukwekkend dat zo iets klein uiteindelijk zo iets groots wordt.
Maar de beklimming, ze wacht geduldig, maar het moment om te beslissen, voor mij althans, is onvermijdelijk, gaan of niet gaan. 
Twee dingen die voor mij de balans hebben doen doorslagen naar "gaan". Het feit dat de vorige twee wandelingen eigenlijk best gelukt waren en de vrienden die mee de beklimming zouden doen. Terwijl ik dit nu schrijf komt er plots een derde rede bovendrijven nl. de aard van het beestje nl. ikzelf. De uitdaging niet uit de weg gaan die nodig is om me fysiek terug wat meer op de kaart te zetten, opnieuw te kunnen genieten van de wandelingen, de schoonheid van de natuur, ik vermoedde dat het een geweldig uitzicht daarboven moest zijn, en eerlijk ook om mezelf, maar ook aan de buitenwereld te tonen, verdoemme ik ben dan wel ongeneselijk ziek maar ik ga niet wegkruipen in een hoekje en daar mijn laatste dagen, weken, hopelijke nog enkele jaren mijn leven doorbrengen. En ja, ik besef ook ten volle dat het echt wel helpt dat ik relatief weinig last heb van de behandeling, maar de behandeling voor alle duidelijkheid is ook weer geen "wandeling door het park. Dus zolang ik het kan zal ik in alle positiviteit door het leven gaan en genieten waar mogelijk van de tijd die me nog rest.
Daar gaan we dan, met de optie dat als het echt niet lukt ik ook gewoon rechtsomkeer kan maken. De klim is best pittig, bij momenten is het behoorlijk lastig en op handen en voeten, lastig met de confrontatie dat het niet zo vlot gaat dan een tijd terug maar blij dat het veel vlotter gaat dan een paar maand geleden wanneer ik amper 500m kon stappen voor ik moest rusten.
De hele tijd is Marc, een collega/vriend in de buurt, gewoon in "we doen dit samen".  Roel komt erbij: "Wim, ben boven geweest en van het uitzicht genoten, mocht je overwegen om terug te gaan ik kan met je mee" Hell No, ik ben nu zover en nu is het tot de top. 
En de top werd het, wooow weer een nieuwe mijlpaal, het gevoel is moeilijk te omschrijven dus hou ik het maar op euforie, de top bereiken met een team van vrienden om me heen, dankbaar voor de support. Samen naar beneden en genieten van een geweldige late lunch om dan afscheid te nemen van de drie die al richting Belgie vertrekken. 
het einde van een geweldige trip nadert, niets aan te doen maar zoals het cliché luidt, dit pakken ze me niet meer af.