Enkele weken terug kwam de uitnodiging van Astrid, de vriendin van Olivier, voor een verrassing feestje voor het verkrijgen van een nieuwe voordeur. Olivier werd 60 en dat moest gevierd worden. Kon en zou ik mee mogen van de medische staf?
Donderdag 19 maart – 16.00 uur
Afspraak met de oncoloog om samen de resultaten te bekijken.
Deze keer was het spannend op twee fronten.
Vooreerst, en uiteraard het belangrijkste: zijn de resultaten opnieuw verbeterd of niet?
Daarnaast was er nog een andere, voor mij minstens even prangende vraag: zou ik toestemming krijgen om samen met mijn collega's en vrienden naar het verrassingsfeest van onze collega en vriend in de Ardèche te gaan?
Ik had voordien al eens gepolst bij de arts in opleiding die langskomt tijdens de chemotherapiesessies en daar een positieve respons gekregen. Maar finaal — of toch minstens in mijn hoofd — is het de oncoloog die de uiteindelijke beslissing neemt, gebaseerd op de resultaten van de CT-scan en de hoeveelheid kankermarkers in mijn bloed.
Het is zover.
We worden verwacht in P6.
De oncoloog begroet me met: "Mijnheer Havaux, hoe is het met jou?"
Ik: "Goed tot op heden, maar dat kan erg veranderen met wat je gaat vertellen."
Het werd opnieuw alleen maar goed nieuws. Alle waarden waren opnieuw gedaald.
Oef.
Op naar de andere brandende vraag.
Opnieuw vooral in mijn hoofd: ga ik de goedkeuring krijgen om mee naar de Ardèche te gaan?
Snel kwam het verlossende antwoord: "Natuurlijk kan je meegaan. Wanneer ben je er dan niet? We plannen de sessies rond je vakantie."
Voor mij was het niet alleen uitkijken naar een tripje naar de Ardèche. Het was vooral uitkijken naar het opnieuw samen op pad gaan met enkele collega's.
Want eerlijk: als er iets is wat ik erg mis sinds ik de diagnose kreeg, dan is het wel het samen op pad gaan met de collega's.
De voorbije twintig jaar en meer gingen we geregeld samen op pad. Voor programma's in Fontainebleau, de Ardèche, Mallorca, Abu Dhabi, Singapore, de jaarlijkse vierdaagse technische opleiding... en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Het zijn ondertussen al lang niet meer zomaar collega's, onderweg zijn het vrienden geworden. En ja, soms voelt het zelfs als familie.
We gaan dus samen op pad.
Donderdag 2 april – 07.15 uur
Marc en Ruth verschijnen op mijn oprit. Oké, het is ondertussen 7.30 uur in plaats van 7.15 uur.
But who cares?
Er zijn ergere dingen om je druk over te maken. Ik kan het weten.
Een beetje vertraging op weg naar enkele fijne dagen in het zonnige Ardèche, komt niet eens in de buurt van de dingen waar ik me vandaag druk over zou kunnen maken.
Al bij al vertrekken we dus met een kleine vertraging richting ten huize Dirk in Vossem, vanwaar we aan onze trip van ongeveer twaalf uur naar het zuiden beginnen. Ik ben benieuwd wat het geeft om die afstand met een volledig elektrische auto af te leggen.
Het wordt een fijne, rustige rit, met om de ongeveer twee uur een stop om even de batterijen bij te laden.
Niet meteen op persoonlijk niveau, maar eerder om daarna weer verder te kunnen en de nodige kilometers af te leggen.
Maar goed, om van de nood een deugd te maken:
Stop 1 wordt de ontbijtstop.
Stop 2 de lunchstop.
Enzovoort.
Dik twaalf uur later rijden we de oprit van ons Airbnb-huis op.
De eigenaars verwelkomen ons met veel passie en trots. Ze leggen elk detail van het huis uit dat ze eigenhandig hebben gebouwd en voorzien van een uitgebreide collectie domotica.
Wij hebben ondertussen nog maar één doel: op tijd in het restaurantje geraken.
Het was trouwens het enige restaurant dat we via de digitale snelweg — lees: Google — hadden gevonden dat nog open was.
Stop 4 dus.
In Joyeuse: Le Cocone.
Een authentiek lokaal restaurantje met een paar tafels en een open keuken. Het terrein van de man des huizes: de kok. De zaal — of moet ik zeggen: het zaaltje — wordt gerund door zijn vrouw.
Une cuisine faite maison avec des produits locaux de qualité.
Een mooie afsluiter van een lange reisdag.
Het programma voor de volgende dag heeft ondertussen ook al het levenslicht gezien.
In de voormiddag gaan we een wandeling maken in La Beaume en tegen de middag zouden de andere collega's ons daar ontmoeten.
Vrijdag 3 april
Opnieuw een early morning.
Voor mij althans.
De voorbije maanden is mijn klassieke slaapritme een beetje verschoven. Herstel maakt dat ik gemakkelijker vermoeid raak en de beste oplossing daarvoor is dan meestal slapen, of een dutje. Ja, ook overdag.
De dagen tijdens en na de chemo blijken bovendien behoorlijk wat energie te vreten. Niet alleen door de chemo zelf, maar ook omdat die dagen vaak gepaard gaan met een meer dan verstoord verteringssysteem. Naast de energie die dat kost, gebeurt dat meestal ook 's avonds, wat dan weer een impact heeft op het vatten van de slaap.
En zo verschuift je — mijn — slaappatroon. Want je moet eigenlijk niets meer en daar valt opstaan inderdaad ook onder en trouwens deze is op voorschrift van Prof. Rasschaert, die zei in September: "Voor jou is het van nu volledige rust". Wat op zich heerlijk is.
Wanneer je een moeilijke nacht hebt gehad, kan je 's morgens makkelijk tegen je wekker zeggen: "Laat maar. We komen er straks op terug."
Maar goed, terug naar deze ochtend.
Ontbijt op het terras, met de zon die al volop van de partij is. Na het ontbijt is het tijd om mezelf klaar te maken om te gaan wandelen. Een belangrijk onderdeel daarvan is mezelf beschermen tegen de zon. Op zich altijd belangrijk, maar nu extra belangrijk.
Door de Minocycline, medicatie die ik moet nemen om mijn huid te beschermen tegen de effecten van de doelgerichte therapie, moet ik extra voorzichtig zijn met de invloed van de zon op mijn huid.
Het beste is eigenlijk: niet in de zon komen.
Maar ja... Gaan wandelen in de Ardèche en niet in de zon komen, is een beetje als in de zee gaan zwemmen en niet nat worden.
Dus, zonnecrème factor 50+. Aanbrengen 's morgens, een halfuurtje laten intrekken en we kunnen er — volgens de instructies — voor de rest van de dag tegenaan.
Op naar La Beaume voor de wandeling. Best wel opnieuw spannend.
In de Ardèche gaan wandelen is toch net iets anders dan wandelen aan zee of in Antwerpen. Vooreerst zijn er de niveauverschillen. En dan zijn er nog de ontbrekende sanitaire voorzieningen onderweg.
Maar goed, we gaan ervoor en we zien wel wat er gebeurt. Het werd een mooie wandeling ook op vlak van sanitaire noden is alles vlot gelopen, wie niet waagt, blijft thuis zitten in zijne zetel en mist all the fun.
Een beetje uitdagend, voortdurend zoekend naar mijn eigen tempo, maar vooral genietend van de prachtige omgeving.
Eens terug in La Beaume ontmoeten we onze andere vrienden, die ondertussen ook zijn gearriveerd. Wat bijpraten tijdens de lunch en daarna samen terug naar het huis.
De anderen kunnen zich installeren en ik ga voor een welverdiend middagdutje.
Tegen 17 uur vertrekken we dan naar het verrassingsfeestje.
Maar daarover later meer.
Reactie plaatsen
Reacties