De Bosploeg

Misschien moet ik toch even wat context geven over wat die Bosploeg nu juist is.

De Bosploeg

De Bosploeg is een groep vrijwilligers die instaat voor het natuurbeheer van het scoutsdomein De Kluis.

Natuurbeheer in de brede zin van het woord. We zorgen ervoor dat exoten zoals Amerikaanse bospest en Amerikaanse eik, maar ook andere ongewenste soorten, systematisch worden verwijderd en bestreden.

Elk jaar opnieuw doen we aanplantingen. Een andere, niet onbelangrijke taak is het onderhoud van de kampeerterreinen, zodat onze jongeren en andere kampeerders op een veilige manier kunnen kamperen en spelen op ons domein.

Maar wat maakt deze Bosploeg, in mijn ogen, nu nog zo speciaal?

Enkele weken na de diagnose — tja, mijn leven lijkt zich ondertussen te kenmerken door een "voor en na de diagnose", zoals we in de geschiedenis wel eens spreken over "voor en na Christus" — organiseerde Bieke bij haar thuis in Mechelen een kampvuur voor de ploeg.

Het belangrijkste criterium bij het bepalen van de datum was simpel:

Wanneer kan Wim?

Op de avond zelf kwam Bieke me ophalen aan het station van Mechelen. Ze zou me later ook weer naar huis brengen.

We zitten gezellig rond het vuur terwijl de anderen één voor één binnenwaaien. De avond vordert met verhalen allerhande, maar kanker en hoe het met me gaat, zijn duidelijk geen gespreksonderwerp.

Bijzonder, maar vooral: fijn.

Op een bepaald moment wordt aangekondigd dat er tijdens het eerste weekend van de kerstvakantie drie grote bomen zouden worden geveld aan de rand van de hoofdparking.
Iedereen zegt: "Ik kom."
En ik zeg: "Ik denk het niet."
Plots zijn alle blikken op mij gericht en komt er een duidelijke vraag bovendrijven:
"Waarom zou je niet komen?"
"Tja, gezien de situatie waarin ik me bevind... Ik heb kanker, weet je."
" dat is nu toch geen reden om er niet te zijn! Je doet gewoon wat je kan en als je moe bent, ga je toch gewoon even slapen?"
Amai, hoe fijn was dat.

Vandaag op de planning

• Het vellen van een dode boom die gevaarlijk overhelt over de Herculesdreef, een wandel- en fietsweg tussen ons domein en het Meerdaalwoud.

• Twee dode dennen vellen op een kampeerterrein.

• Eerder gevelde bomen verzagen tot brandhout en het hout afvoeren.

Mijn dag begint om 8.30 uur, wanneer Eric me komt ophalen en we samen naar De Kluis rijden.

Alvast heel fijn dat dit gebeurt.

Reeds enige tijd vóór de diagnose had ik beslist om mijn wagen niet meer te laten herstellen en over te schakelen op fiets en openbaar vervoer. De job die ik toen deed, bevond zich op pakweg twintig minuten fietsen van bij mij thuis.
Naar De Kluis en terug met de fiets en het openbaar vervoer zou op zich wel lukken, maar de dag na de chemo, zoals vandaag, is dat toch knap vermoeiend.
Dus is het fantastisch dat Eric me aanbiedt om me op te pikken en me na afloop weer thuis af te zetten.
Het is trouwens niet alleen de dag na de chemo.
Ik draag nog een klein containerke mee met chemo dat 46 uur nodig heeft om in te sijpelen. Zelf noem ik dat mijn Take-Away.
Voor mij vandaag dus sowieso licht werk.
Ze geven me de sleutels van de tractor, zodat ik het materiaal aan- en afvoer, en ik maak van de tijd tussenin gebruik om wat foto's van de dag te maken.

Het mooie aan deze club is dat iedereen welkom is, ongeacht je skills en, zoals in mijn geval nu, je medische toestand.
Iedereen heeft een taak die hij of zij ziet zitten.
En als je net buiten je comfortzone wil gaan en iets wil leren, zijn er kandidaten genoeg om het je uit te leggen, je te ondersteunen en samen aan de slag te gaan.
En omgekeerd.
Nu ik het soms wat rustiger aan moet doen en bomen vellen of sleuren met verzaagde houtblokken er niet echt in zit, zorgen ze ervoor dat ik gewoon kan blijven meedraaien.
En als dat betekent dat ik bijvoorbeeld na de middag een power-napke wil doen, dan is dat helemaal oké.

Na wat koffie in het onthaal gaan we naar ons materiaalkot om alles klaar te maken en ervoor te zorgen dat al het nodige materiaal mee is.
En, liever te veel dan te weinig.
Op de locatie zelf volgt een korte briefing, onder andere rond veiligheid.
-Zo moet iemand de Herculesdreef bewaken. Mocht de boom toch de verkeerde kant op vallen — hij hangt zwaar over in die richting — dan moeten fietsers en wandelaars worden tegengehouden.
-Wat zijn de mogelijke vluchtroutes?
-Waar kan je veilig weg?

Allemaal zaken waarover vooraf wordt nagedacht.

De Tir-Fort is geïnstalleerd en klaar om zijn job te doen. De kapel, neen niet die waarin Jezus al dan niet aan ons verschijnt, is uitgezaagd, de krik geplaatst en alles staat klaar om te voorkomen dat de boom, wanneer hij geveld wordt, toch beslist om de andere kant uit te gaan.
Het is geen eenvoudige velling.
Maar veiligheid eerst.
Wasbeer — zijn totemnaam — velt de boom met de nodige vakkundigheid.
Het vellen vraagt zijn tijd. Geen haast, want veiligheid primeert.

Maar eind goed, al goed. De boom valt exact waar hij moet vallen. Ook de twee dennen worden veilig geveld.

Tijd om richting lunch te gaan.

De namiddag vult zich met verder verzagen van de gevelde bomen en het afvoeren van het hout, dat later nog gekliefd zal worden.

Mijn recept voor een geslaagde dag?

Goed gezelschap. Actie, maar dan op mijn niveau van vandaag, overgoten met voldoende zon, fijne babbels en de nodige humor.

En dan zijn er nog de 9000 stappen.

In september zou ik er waarschijnlijk niet eens mee bezig zijn geweest. Nu zijn ze een extra kers op de taart.

Ook al is tegen het einde van de dag de batterij behoorlijk plat.

Wat ik toen nog niet wist, was dat er een 13-uur-slaapevent zat aan te komen.
Alleen onderbroken door een snelle lunch op zondag en door de thuisverpleging, die mijn Take-Away — de chemo-container — kwam loskoppelen. Maar dat is voor later.

Vandaag was vooral dit belangrijk: ik was erbij,  ik kon gewoon meedoen.

Op mijn manier.

Wim