Enkele maanden geleden kon ik nog amper 500m wandelen zonder te rusten. Zaterdagochtend vertrok ik thuis voor een dagje Antwerpen met als hoofdgerecht 10km langs een stadsGR.
Zaterdag 14 maart 2025 – 07.00 uur
Het was een korte nacht, maar er stond een spannende dag voor de boeg.
Enkele maanden geleden was mijn conditie close to zero en nu ging ik naar Antwerpen voor een tocht langs een van de stads-GR's. Ik mocht van de vrienden kiezen uit twee opties: 10 km of 20 km.
Ik ging voor de 10 km. Vooreerst de veiligste optie om voor mezelf te kunnen inschatten hoever mijn conditie ondertussen gevorderd was. Maar evenzeer vanuit het motto: know your friends.
10 km wordt voorzeker minstens 15 km wegens mogelijke interessante ommetjes. Dus 20 km zouden ook wel makkelijk 20+X kunnen worden.
Nou ja... hoeveel zouden het er uiteindelijk worden?
Maar eerst te voet naar de bushalte. Gisteren leek het erop dat ik de sleuteltjes van mijn fietsslot verloren was. Na een halfuurtje wandelen: target 1 gehaald. De bus naar Leuven.
De eerste 2 km zijn binnen.
Wat blijkt? Ik had de sleuteltjes gewoon in het slot laten zitten.
Dus straks alvast niet te voet naar boven.
Een treinrit in eerste klas brengt Joris en mij feilloos naar station Berchem. Sinds de diagnose geniet eerste klas mijn voorkeur, om de eenvoudige reden dat er minder volk zit en er dus minder kans is op besmetting.
Een deel van de nieuwe realiteit.
In Berchem wordt de bende compleet. Bart en Koen komen erbij.
En dus gaan we op pad.
Kort na het verlaten van het station van Berchem wandelen we al het Wolvenbergpark in. Steeds weer verrassend hoe je, vlak buiten de stad, door een relatief wild stukje natuur kunt wandelen, over houten vlonders en tussen het groen.
Genieten van het wandelen in de natuur, met als achtergrondmuziek het geraas van de wagens op de Antwerpse Ring. Fijne babbels over het leven op zich. En het onderwerp kanker en wat het betekent om ermee te leven wordt niet gemeden, maar het is dan weer ook niet het centrale thema.
Zo komen we op een punt waar we rechts moeten om het pad verder te zetten, maar waar we ook links het Middelheimpark in kunnen wandelen.
Het wordt dus een ommetje door het Middelheimpark, met al zijn kunst.
Een ommetje door het kunstpark, met een lunch op het terras van het MIKA.
Voor mezelf een welkome rustpauze, maar ook een moment waarop ik blij ben dat het me lukt om de kilometers relatief vlot te verteren. Op mijn tempo uiteraard.
De regen probeert even roet in het eten te gooien, maar we gaan toch weer op pad. Door Antwerpen, maar dan wel Antwerpen van een andere kant.
En op weg naar een geweldig diner.
Bart, die ook meewandelt, is een gepassioneerd en professioneel kok. Dus dat is best een uitstekende incentive om de nodige kilometers te vreten.
Maar, eerlijk is eerlijk: de kilometers beginnen hun tol te eisen. Mijn tempo vertraagt, maar we gaan door.
Op zoek naar een fijne plek om even te rusten, mét sanitaire voorzieningen. Lees: een terras of een tof café.
En daar komt café Kamiel net op tijd in beeld.
Een terras én sanitaire voorzieningen. Op dat moment had ik niet meer nodig.
Buiten het geweldige gezelschap waarmee ik op pad ben, sluit ook Bonnie op het terras van Kamiel aan.
Aan tafel zitten vriendschappen van twintig jaar en langer. Samen hebben we zoveel beleefd dat het een blog op zich zou zijn om het allemaal te vertellen.
Dus dat gaan we niet doen.
Toch wil ik één ding vertellen.
Het lijkt soms een beetje op een huwelijk: in goede en slechte tijden.
Hoewel we die belofte nooit officieel naar elkaar hebben uitgesproken, doen we het gewoon.
Onvoorwaardelijke vriendschap.
Zo had Joris deze dag georganiseerd met een wandeling die aan de criteria voldeed zodat ik ook mee zou kunnen: uitdagend, maar haalbaar. Met als eerste eindpunt het FOMU, dat jammer genoeg tijdelijk gesloten was.
Op het terras kregen we ook uitgebreid het menu voor later die avond voorgeschoteld, samen met het verhaal over hoe alles zeer doordacht was samengesteld met lokale topingrediënten.
Verse, huisbereide frietjes. Brussels grondwitloof. Belgisch Wit-Blauw, afkomstig van een specifieke slager die Bart had gevonden.
Een gepassioneerd verhaal over korte keten en kwaliteitsproducten.
Wat het verhaal van de slager betreft, verwijs ik je graag door naar Van Puyvelde – Over ons.
En dan komt de tip van de specialist:
De côte à l'os en zesrib, afhankelijk van het gewicht, voor twee uur een oven van 60 graden in. Nadien afkruiden met peper en zout en kort dichtschroeien.
En uit persoonlijke ervaring kan ik zeggen:
HEERLIJK.
En zo sluiten we de dag af met een heerlijk diner in uitstekend gezelschap.
Persoonlijk was het een bijzonder succesvolle dag.
Met alles erop en eraan kan ik uiteindelijk zeggen dat het aantal kilometers vlot richting de 20 km ging.
Van een conditie die enkele maanden geleden close to zero was naar bijna 20 kilometer wandelen in Antwerpen.
Een persoonlijke overwinning.
En dat deed deugd.
Reactie plaatsen
Reacties