Gasthuisberg is een fabriek

Laat ons eerlijk blijven: als je op Gasthuisberg rondzwerft, kan je alleen maar bevestigen dat het gigantisch is. Het heeft meer weg van een industriële site, een fabriek of zelfs een stad aan de rand van de stad dan van een ziekenhuis.

En toch is het een ziekenhuis. En over Gasthuisberg wordt weleens gezegd:

"Gasthuisberg is een fabriek waar je slechts een nummer bent. Je bent een van de duizenden patiënten."

Naar mijn bescheiden mening – en uiteraard kan ik alleen maar meepraten over de afdelingen waarmee ik in contact kwam en kom – herken ik daar helemaal niets van. In niets heb ik het gevoel dat ik slechts een nummer ben, één van de velen die dagelijks in gigantische aantallen door het systeem passeren.

En dan gaat het voor mij niet alleen over het feit dat ik op elk moment het gevoel heb dat men mij behandelt als een mens die zijn eigen keuzes kan maken. Het gaat ook over het feit dat ik oprechte, duidelijke en heldere informatie krijg en daar ook recht op heb.

Met andere woorden: ik krijg uitgelegd wat er aan de hand is op een manier die ik begrijp, zonder dat ik een vertaler of tolk nodig heb die het medische taaltje eerst moet omzetten naar verstaanbaar Nederlands.

Laat me beginnen met een ervaring van enkele jaren geleden. En neen, het was niet Gasthuisberg, maar een niet onbelangrijk regionaal universitair ziekenhuis in het zuiden van België.

Voor alle duidelijkheid: dit is geen communautair verhaal. Geen verhaal van Vlamingen tegen Walen. Het is gewoon mijn ervaring in het ene ziekenhuis tegenover mijn ervaring in een ander ziekenhuis.

Een paar jaar geleden waren we, naar jaarlijkse gewoonte, enkele dagen in het zuiden van België voor een opleiding. Tijdens die dagen kreeg ik steeds meer last van buikpijn en uiteindelijk belandde ik daar op de spoedafdeling van een regionaal universitair ziekenhuis. Ondertussen was het ook al behoorlijk laat op de avond.

Beeld je in: je ligt op een bed en iemand die de spoedarts moet zijn, komt kijken. Hij staart je wat aan. Het lijkt alsof hij mentaal een checklist met vragen probeert op te roepen. Tussen elke vraag en elk antwoord valt een stilte en zie je hem bijna wanhopig op zoek gaan naar de volgende logische vraag.

Een collega die me vergezelde, fluistert: "Het is nen TIO, Wim."

TIO staat voor "trainer in opleiding".

Eerlijk? Het wekt niet meteen heel veel vertrouwen dat hij weet wat hij aan het doen is.

We gaan over naar de onderzoeken om te achterhalen wat er aan de hand zou kunnen zijn. Een EEG en een echo staan op het programma.

Het EEG-apparaat wordt binnengerold. Uiteindelijk zijn er vier verpleegkundigen nodig om de contactpunten bevestigd te krijgen op mijn borstkas.

Mijn vertrouwen begint stilaan richting de nooduitgang te bewegen.

Daarna volgt een opeenstapeling van gekke en nog gekkere situaties.

"Morgen om 15 uur word je geopereerd."
Prima.
Maar dan staan ze plots om 8 uur 's morgens aan mijn bed en vragen ze verbaasd waarom ik nog niet gedoucht ben met die Isobetadine.Je wordt binnen een half uur opgehaald voor de operatie.

Of nog zo eentje:

De arts die komt vertellen dat de operatie succesvol is verlopen zegt: "Je krijgt straks beschuit en soep."

De realiteit wordt, wanneer mijn buurman, die ook zijn galblaas verwijderd weet en bovendien met een drain ligt ,zijn eten krijgt:
"Mr Havaux, pour toi c'est ceinture."

Gelukkig wordt de operatie uiteindelijk zonder enige complicatie afgerond. En kan ik achteraf terugkijken op mijn verblijf als:
"Ik heb een verblijf gehad in Dans l'Hôpital Faulty Towers."
En, ik heb het overleefd.

Je kan je afvragen: "Wim, waarom dit verhaal?"

Wel, omdat het haaks staat op mijn beleving en ervaring in Gasthuisberg.

Toen mijn huisarts vroeg naar welke spoeddienst hij mij moest doorverwijzen, was het antwoord voor mij simpel: Gasthuisberg.
Er rijdt namelijk een bus van De Lijn van Diest naar UZ Gasthuisberg en die passeert bij ons in het dorp. Lekker makkelijk.
Als ik daar voor die dag een nummer zou zijn, één van de velen, tja... dan was dat maar zo.

Als ik er nu, zes maanden later, op terugkijk, ben ik bijzonder blij dat ik toen voor de gemakkelijkste weg heb gekozen.

Want nu weet ik ook wat ik toen nog niet wist:
je bent geen nummer. Je bent een mens die zorg nodig heeft.
Het hele systeem is voortdurend aan de slag om mijn leven, wat er nog van rest, zo kwalitatief mogelijk te verlengen.
Om slechts één voorbeeld te geven: toen ik op een zondagavond foto's van de stevige uitslag op mijn rug naar de trajectbegeleiding doorstuurde, kreeg ik maandagochtend telefoon met de boodschap:
"Je komt vandaag op consultatie. De artsen en dermatologie willen je zien en onderzoeken wat het precies is."
Ik kan me moeilijk voorstellen dat artsen en mensen van dermatologie zitten te wachten op mijn uitslag. Kijk maar naar de wachtlijsten die er zijn.
En toch werd hemel en aarde bewogen om mij diezelfde dag op consultatie te krijgen.
Ook de weken nadien bleef het een zoektocht naar manieren om de uitslag op mijn huid, met alle bijkomende ongemakken, zo draaglijk mogelijk te maken.

Dit is eigenlijk de rode draad doorheen mijn ervaring in Gasthuisberg.

Van de afdeling spoed tot de consultaties bij oncologen, het operatiekwartier, chirurgen, verpleegkundigen en ga zo maar door.

Na zes maanden durf ik dan ook echt wel het volgende statement te maken:

Gasthuisberg is een fabriek.
Maar wel een fabriek met bijzonder professioneel personeel, met doorgedreven zorg op mensenmaat en met een expertise die die zorg voortdurend onderbouwt.

Bedankt aan iedereen die daar elke dag opnieuw aan meewerkt.

Want op deze manier hoef ik me alvast geen zorgen te maken of ik wel in de juiste handen ben beland.

En specifiek aan het team van verpleegkundigen: jullie zorgen ervoor dat je je er thuis voelt en slagen er tegelijk in om een bijzonder hoog niveau van professionaliteit aan de dag te leggen.

Een fabriek, ja.

Maar eentje waar de nummers mensen zijn.