Elk systeem, hoe geweldig ook kent wel eens een "oeps" moment, zo ook vandaag in de dag kliniek. Op zich niet erg als je maar eerlijk en transparant bent en uiteraard het issue rechtzet. En dat deden ze in mijn beleving feilloos.
Hier een kleine update na Chemo 2
Misschien moet ik voor hen die het niet weten even toelichten, de behandeling met target therapie en chemo gebeurt in dag hospitalisatie dus je moet niet overnachten.
Het begint steeds met inschrijven aan de hoofdbalie waar je nadat een gedegen controle is gebeurt dat je wel ben wie je zegt dat je bent, je een kamer en bed wordt toegewezen.
Stel je voor dat ik me voordoe als iemand anders omdat ik het fijn vind om een aantal uren op een bed te liggen of in een zetel te zitten terwijl er een hoop vergif in mijn lijf ingebracht wordt.
Het echte verhaal is natuurlijk dat ze ten alle tijden willen voorkomen, en terecht, om mij de medicatie toe te dienen die bestemt is voor een andere Wim Havaux.
Dan gaan we van een koffietje met een koffiekoek genieten, nou tja zover je kan genieten van ziekenhuis koffie, om vervolgens ons te begeven naar de dagkliniek Digestieve oncologie, bruine gang, poort 6 verdiep 4.
Dan is de routine, via de poortkatheder bloed nemen, bloeddruk meten, zuurstof saturatie, gewicht, enz
Vervolgens is het wachten op de resultaten van het bloed en de validatie door de oncoloog, die groen licht moet geven om te starten met de behandeling.
Toen kwam het nieuws, oeps, we hebben een foutje gemaakt en de chemo die we nodig hebben is niet voorradig op de afdeling. Hij is onderweg, dus gaat het wat lange duren.
Door de vertraging kon Roel die mee was voor het aangename gezelschap, niet tot op het einde blijven en me dus ook niet huiswaard brengen. Bedankt Roel voor het aangename gezelschap en kunnen bijbabbelen.
Maar geen issue, berichtje naar de zus met de vraag of ze mij zou kunnen komen halen, die dan door omstandigheden mijn berichten niet of te laat ontving.
Maar nog steeds geen issue ik voelde me goed en dus zou ik gewoon de bus naar huis nemen. We gaan hier niet moeilijk over doen, zei ik ook tegen de verpleegster die tot wel 4x vroeg heeft je zus al gereageerd? Hoe geraak je thuis?
Dus naar goede gewoonte verliet ik weer als laatste de de afdeling. op naar de bushalte want de bus zou een paar minuten later vertrekken. Waarom maakt iedereen zich nu druk? Bus naar huis en klaar is kees.
Hoe meer haltes de bus aandeed hoe benauwder ik het kreeg, alle studenten van heel Leuven bleken diezelfde bus te nemen om naar huis te gaan. Steeds luider klonken de waarschuwingen van medisch personeel "Oppassen met plaatsen met verhoogd infectiegevaar, jou immuunsysteem staat onder druk en je bent dus vatbaarder" en daar zat ik dan in die blikken doos, als sardines opeengestapeld.
De gewone dingen van het leven krijgen plots een andere invulling en realiteit, die ik zal moeten leren kennen en me aanpassen hieraan, al is het maar: openbaar vervoer in de spits is een slecht idee!! Of eerder een no-go. En vanaf nu mondmasker bijhebben.
Heel goed geslapen en bij het ontwaken opnieuw een andere realiteit. Voos gevoel in de vingertoppen en pijnlijk om iets vast te pakken zeker iets koud uit de frigo. Het geeft het gevoel dat uw huid aan het koude voorwerp blijft plakken. Ok, ze hadden dit aangegeven dat het kon gebeuren! Maar toch 🙁 Dus nu zorgen dat ik steeds dunne, minder dunnen en dikke handschoenen bij de hand heb.
Maar gelukkig nog geen braken en misselijkheid en de huiduitslag veroorzaakt door doelgerichte therapie is aan het wegtrekken door het intensief smeren van zalf en slikken van antibiotica. En de bloedwaardes zijn veel beter, dus geen bloedarmoede meer.
Groetjes,
Wim