Elk systeem, hoe geweldig ook kent wel eens een "oeps" moment, zo ook vandaag in de dag kliniek. Op zich niet erg als je maar eerlijk en transparant bent en uiteraard het issue rechtzet. En dat deden ze in mijn beleving feilloos.
Hier een kleine update na Chemo 2
Misschien moet ik voor hen die het niet weten even toelichten, de behandeling met target therapie en chemo gebeurt in dag hospitalisatie dus je moet niet overnachten.
Het begint steeds met inschrijven aan de hoofdbalie waar je, nadat een gedegen controle is gebeurt, dat je wel ben wie je zegt dat je bent, je een kamer en bed wordt toegewezen.
Stel je voor dat ik me voordoe als iemand anders omdat ik het fijn vind om een aantal uren op een bed te liggen of in een zetel te zitten terwijl er een hoop vergif in mijn lijf ingebracht wordt.
Het echte verhaal is natuurlijk dat ze ten alle tijden willen voorkomen, en terecht, om mij de medicatie toe te dienen die bestemt is voor een andere Wim Havaux.
Dan gaan we van een koffietje met een koffiekoek genieten, nou tja zover je kan genieten van ziekenhuis koffie, om vervolgens ons te begeven naar de dagkliniek Digestieve oncologie, bruine gang, poort 6 verdiep 4.
Dan is de routine, via de poortkatheder bloed nemen, bloeddruk meten, zuurstof saturatie, gewicht, enz
Vervolgens is het wachten op de resultaten van het bloed en de validatie door de oncoloog, die groen licht moet geven om te starten met de behandeling.
Toen kwam het nieuws, oeps, we hebben een foutje gemaakt en de chemo die we nodig hebben is niet voorradig op de afdeling. Hij is onderweg, dus gaat het wat lange duren.
Ik heb in het begin van mijn professioneel bestaan lang genoeg in de service industrie actief geweest om meer dan aangenaam verrast te zijn, vergeef het me, van de professionele klantgerichte aanpak. Er werd gewoon heel eerlijk gezegd: "Mijnheer Havaux, we hebben een fout gemaakt" en er werd heel eerlijk gezegd wat er gebeurt was en alvorens de chemo arriveerde werd er op regelmatige basis een update gegeven. Heerlijk om op deze open en eerlijke manier behandelt te worden. Dus tja, lag ik wat langer te wachten, maar eerlijk er zijn toch erger dingen dan daar rustig te mogen liggen in goed gezelschap en er zijn geen doden gevallen dus waar zou ik me druk over moeten maken?
Door de vertraging kon Roel die mee was, voor het aangename gezelschap, niet tot op het einde blijven en me dus ook niet huiswaard brengen. Bedankt Roel voor het aangename gezelschap en kunnen bijbabbelen.
Maar geen issue, berichtje naar de zus met de vraag of ze mij zou kunnen komen halen, die dan door omstandigheden mijn berichten niet of te laat ontving.
Maar nog steeds geen issue, ik voelde me goed en dus zou ik gewoon de bus naar huis nemen. We gaan hier niet moeilijk over doen, zei ik ook tegen de verpleegster die tot wel 4x vroeg: "heeft je zus al gereageerd? Hoe geraak je thuis?"
Dus naar goede gewoonte verliet ik weer als laatste de de afdeling. op naar de bushalte, de bus zou een paar minuten later vertrekken.
Waarom maakt iedereen zich nu druk? Bus naar huis en klaar is kees.
Ik stap de bus op die nog behoorlijk leeg is. Hoe meer haltes de bus aandeed, hoe benauwder ik het kreeg, alle studenten van heel Leuven bleken diezelfde bus te nemen om via Leuven station huiswaards te keren met een reistas vol vuile was, althans in mijn beleving.
Steeds luider klonken de waarschuwingen van medisch personeel, oncoloog voorop: "Oppassen met plaatsen met verhoogd infectiegevaar, jou immuunsysteem staat onder druk en je bent dus vatbaarder" daar zat ik dan in die blikken doos, als sardines opeengestapeld. Als in een vertraagde film zag ik bijna iedereen rond mij bacillen en ander gevaarlijk tuig in mijn richting uitademen. Ik wende mijn hoofd af in de dwaze hoop dat ze dan geen effect op mij konden hebben.
De gewone dingen van het leven krijgen plots een andere invulling en realiteit, die ik zal moeten leren kennen en me aanpassen hieraan, al is het maar: openbaar vervoer in de spits is een slecht idee!! Of eerder een no-go. En vanaf nu mondmasker bijhebben.
Heel goed geslapen en bij het ontwaken opnieuw een andere realiteit. Voos gevoel in de vingertoppen, pijnlijk om iets vast te pakken, de knoopjes van je hemd dichtknopen wordt een marteling, de tranen verschijnen ten tonele en in de eenzaamheid van mijn kamer kan ik ze gewoon laten lopen, het voelt als een grote "shit het is begonnen". Later blijkt dat iets koud uit de frigo pakken een olympische uitdaging is geworden. Het geeft het gevoel dat uw huid aan het koude voorwerp blijft plakken. Ok, ze hadden dit aangegeven dat het kon gebeuren! Maar toch 🙁 Dus nu zorgen dat ik steeds dunne, minder dunnen en dikke handschoenen bij de hand heb.
Maar gelukkig nog geen braken en misselijkheid en de huiduitslag veroorzaakt door doelgerichte therapie is aan het wegtrekken door het intensief smeren van zalf en slikken van antibiotica. En de bloedwaardes zijn veel beter, dus geen bloedarmoede meer.
Die zak ijzer is iets onwaarschijnlijk als ik terug denk aan hoe het was voor ik die een week geleden kreeg. Ik kan dit misschien nog het best omschrijven als dat er op 3 Oktober 2025 iemand de kamer binnen wandelt en het licht aandoet. De duisternis is er beetje bij beetje ingeslopen en zonder dat je het doorhad werd dat het nieuwe normaal, tot die persoon de kamer inkwam en het licht aandeed en plots was ik in een andere wereld.
Groetjes,
Wim