Wat D-day was voor de tweede wereldoorlog is deze eerste chemo sessie voor mijn toekomst.
Vrijdag 3 oktober 2025, was het zover! De eerste chemokuur.
De voorbije nacht was bijzonder slopend, in die zin dat het ene doemscenario na het andere opdook. Om daarna weer terug te keren naar het vorige doemscenario, dat al gepasseerd was, maar blijkbaar vond dat het nog wat meer aandacht verdiende.
De grootste twijfel was of ik wel aan de chemo zou moeten starten. Ben ik bereid om de week na de chemo door te brengen in de zetel, met mijn hoofd boven een emmer, al kotsend de tijd te zien passeren?
De artsen spraken van palliatieve chemo en het doel was om mijn leven zo lang mogelijk te rekken en daarbij zoveel mogelijk kwaliteit van leven te behouden. Maar is dat wel het kwalitatieve leven dat ik wil?
De week na de chemo onderuit en de week nadien net voldoende recupereren om opnieuw de chemo te doorstaan. En dit tot het einde van mijn dagen, gezien genezen geen optie is.
Ga ik nu morgen met de chemo die mee naar huis moet, moeten slapen? Die hangt dan met een darmke aan de poortkatheter, maar wat als ik me draai? Dan wordt dat toch uit die poortkatheter gerukt?
Na een nacht vol met deze doemscenario’s werd ik om 7 uur opgepikt door Maarten om naar Gasthuisberg te gaan. Er stonden twee afspraken op de agenda: het plaatsen van een poortkatheter in het operatiekwartier en daarna de eerste chemokuur in de dagkliniek.
Afspraak 1: plaatsen van de poortkatheter in het operatiekwartier
Een poortkatheter is een apparaat dat ze onderhuids inplanten om nadien via dit apparaat bloedafnames te doen en chemo toe te dienen.
Ik schrijf me in aan de balie van het operatiekwartier, waarna ze me aan deur 2 zouden komen halen. Nog voor ik de wachtzaal bereik, word ik al opgewacht door de verpleegkundige. We gaan samen het operatiekwartier binnen.
Eens binnen vraagt ze me:
“Hoe gaat het met jou? Er moet nu wel heel veel op jou afkomen!”
De vraag op zich, maar ook de oprechtheid waarmee ze gesteld wordt, overspoelt me met emoties. Maar voor ik iets kan uitbrengen, zegt ze:
“Geen angst, we gaan heel goed voor je zorgen!”
En dat deden ze ook!
De operatie is succesvol verlopen. Oef! Horde 1 genomen en op weg naar horde 2: de chemo.
Afspraak 2: dagkliniek Digestieve Oncologie – Bruine gang, poort 6, verdieping 4
“Goedemorgen, mijnheer Havaux. Ik ben je verpleegkundige voor vandaag.”
“Heb jij je Zyrtec al genomen, tegen allergische reacties op de immuuntherapie?”
“Neen, want ik moet geen immuuntherapie hebben. 😉 In elk geval heeft de trajectbegeleiding hier niets over gezegd tijdens de introductie-uitleg.”
Bij navraag door de verpleegkundige blijkt dat ik die wel moet krijgen, gezien ze ondertussen de identiteit hebben kunnen vaststellen.
Lang verhaal kort:
- Bloedafname om te kijken of ze mogen starten met de chemo.
- In afwachting van die uitslag: een baxter met ijzer om de bloedarmoede te behandelen. Bloedarmoede en indicaties van een stevige ontsteking waren trouwens de reden dat de huisarts me doorverwees naar de spoedafdeling.
- Een baxter met medicatie tegen misselijkheid en het teruggeven (klinkt toch beter dan overgeven of kotsen ;-)).
- We krijgen groen licht om te starten!
- We starten met de immuuntherapie. Gezien het de eerste keer is, gaat de procedure als volgt: we starten gedurende een half uur. Daarna worden alle belangrijke functies nagekeken, zijnde bloeddruk, zuurstofsaturatie en temperatuur.
- Alle vitale parameters blijken goed, dus opnieuw groen licht.
- De rest van de immuuntherapie: nog 1,5 uur.
- Spoelen: 10 minuten.
- Twee baxters met chemo: 2 uur.
- Spoelen: 10 minuten.
- Dan nog een kleine portie chemo van ongeveer 10 minuten.
- En nog een laatste keer spoelen.
De laatste chemo wordt tenslotte aangekoppeld en die mag met mij mee naar huis.
Deze chemo bevindt zich in een klein containertje dat je met een ceintuur aan je romp bevestigt. Onderzoek heeft uitgewezen dat de beste resultaten worden behaald als die over een tijdsspanne van 46 uur insijpelt.
Die moet dus mee naar huis en de thuisverpleging komt die na 46 uur, in mijn geval dus zondag namiddag, loskoppelen.
Na 12 uur Gasthuisberg mogen we naar huis!
Met enorme dank aan Maarten voor de onverwachte extra uren en het gezelschap.
Groetjes,
Wim
Reactie plaatsen
Reacties