Story 13: Twee koffies met een chocolaatje

13 feb 2026 22:53

Hallo reisgezelschap,

De titel vandaag zou geworden zijn: “Twee koffie met zwarte chocolaatjes”.

Maar eerst toch iets anders. Iets wat na de sessie gebeurde, toen ik terug thuis was en een beetje van de korte nachtrust had rechtgezet.

De titel zou vandaag ook kunnen zijn: “Zelfde realiteit, ander perspectief, een wereld van verschil.”

Roel, ik was er elke keer bij en toch kwamen de beelden hier ook pittig rauw binnen. Voor het eerst sinds 3 oktober, de start van de “Gasthuisberg-chemosessies” — dit zou trouwens de titel van een reeks jazz- of bluesalbums kunnen zijn — kijk ik vanuit een ander perspectief naar mezelf: in dat bed, verbonden met de zakken chemo.

Ik heb het vandaag nog met Diederd gehad over hoe je omgaat met wat er gebeurt. Hoe blijf je positief onder de gegeven omstandigheden?

Ik kan positief zijn en er soms wat luchtig over doen. Zelfs wat grappen met een beetje tumor… oeps, neen: humor. Die luchtigheid heeft met momenten misschien wel vijftig tinten zwart en grijs, zoals donderwolken die een storm aankondigen.

Maar de realiteit vanuit dat andere perspectief kwam heel pittig binnen. Het was meer dan even slikken. En gelukkig was ik alleen, want mannen wenen niet… zodoende heeft niemand het gezien.

Diederd, merci voor de confronterende én mooie foto’s. Net zoals er vandaag zo nu en dan enkele pittige topics ten tonele verschenen. Zoals bijvoorbeeld: “Wat als de behandeling niet meer werkt of geen impact meer heeft en het duidelijk wordt dat Pietje met de zeis voor de deur staat en hard op de deur bonkt?”

Maar laat ons teruggaan naar de update “Twee koffies met een zwarte chocolaatje”.

Alle parameters zijn nog steeds dik in orde. Zelfs de huid is, voorlopig, voldoende hersteld volgens het conclaaf van artsen. Het werd dus vandaag een volledige sessie.

We beginnen met een uurtje Cetuximab. Dat is een doelgerichte kankerremmende therapie — een monoklonaal antilichaam — die de groei van kankercellen remt door zich te binden aan de EGFR-eiwitten. En laat die nu toevallig ook in de huid resideren.

Het doel is de groei van de tumor te remmen of zelfs de kankercellen te doen afsterven.

Remember: de kankermarkers, de hoeveelheid kankercellen in het bloed, zijn van 850 in september gedaald naar 90 in december. M.a.w.: de tumor is veel minder actief.

Dit is een levensverlengende behandeling, geen geneesmiddel. Dus ook al zouden de kankermarkers naar NUL gaan, ik ben niet genezen.

Na een uurtje komt de verpleegster van dienst binnen.

“We gaan nu tien minuten spoelen.”

Het is wat onwennig als ik exact dezelfde zin tegelijk met haar uitspreek.

Ze kijkt me aan: “Wooow, en nog aan hetzelfde tempo en met dezelfde toon!”

“We beginnen elkaar te kennen, hé,” flap ik eruit.

Tien minuten later koppelt ze de chemo aan. We zijn weer zoet voor twee uur.

Ze verlaat de kamer met de gevleugelde woorden:

“Tot binnen twee uur. En als er ondertussen iets is of je hebt iets nodig, bel dan maar.”

Voor ik het goed en wel besef — of is het toch bewust? — vraag ik: “Ook voor een tas koffie?”

“Daar hebt ge een goeie assistent voor bij,” zegt ze al glimlachend.

Een paar minuten later gaat het infuusapparaat in alarm.

Luchtalarm maar nu moeten we niet naar de schuilkelders, wel bellen zodat die verwijderd kunnen worden.

Wil ze me dood? Of is dit een truc om terug te mogen komen?

Ik bel. Met een gehaaste rust komt ze binnen en zeg ik: “Twee koffies met een chocolaatje, graag.”

Terwijl ze de luchtbel verwijdert, ontstaat er een geanimeerd gesprek. Ze onthult dat ze geen chocolade eet.

“Zo, dan hebt ge geen gebrek aan affectie?!”
“Hoezo?” vraagt ze.
“Awel, bij een tekort aan affectie grijpen vele vrouwen — misschien mannen ook wel — naar chocolade.”
“Ahh, kijk, zo leer ik nog eens iets bij, want dat wist ik niet.”
“Graag gedaan.”

En zo druppelt het chemo-infuus — FOLFOX — rustig weg. Uiteindelijk is het tijd om de “Take-Away” aan te koppelen.

“Drink gerust je koffie nog uit voor je vertrekt.”

Terwijl ik mijn schoenen aandoe en de verschillende lagen isolatie weer aantrek, komt ze terug binnen met…

Twee zwarte pralines met een pistachevulling.

Dus: “Twee koffies en een chocolaatje, graag” heeft zijn effect gehad. 😉

Groetjes en tot ergens onderweg,

Wim

PS: De bijgevoegde foto’s komen deze keer niet van mij. De eer komt volledig toe aan Diederd Esseldeurs.

Lees meer »